FAR CRY 3 REVIEW

Did i ever tell you what the definition of insanity is...Insanity is doing the exact same f*ing thing over and over again,expecting sh*t to change..That is crazy..Με αυτο το μικρό απόσπασμα από τον πιο διάσημο ψυχωτικό μονόλογο του Vaas,μπαίνετε κατευθείαν στο κλίμα του παιχνιδιού οπου θα κάνουμε review σήμερα.Επίσης μετά απο μερικές ώρες στο single player campaign mode του παιχνιδιού γνωρίζουμε τον Agent Huntley τον οποίο παρόλο που δεν τον συμπάθησα απο την αρχή,είχε δίκιο σε κάτι." This island will change you" προειδοποίησε και δυστυχώς είχε δίκιο.

Read More

HITMAN ABSOLUTION : REVIEW

Hitman is Back !! Μετά από πολυετή απουσία,οι fans πίστευαν οτί τα παιχνίδια Hitman ανήκουν πλέον στο παρελθόν.Όμως η IO Interactive δεν είχε πει την τελευταία της κουβέντα και έτσι απλά ανακοίνωσε την ύπαρξη της νέας περιπέτειας του Agent 47 με τίτλο Hitman : Absolution.Ο πράκτορας θα επέστρεφε και εμείς το περιμέναμε με ανυπομονησία να δούμε τι βελτιώσεις είχαμε στο παιχνίδι μετά από το πολύ καλό Blood Money.Και τελικά,δεν απογοήτευσε.

Read More

LORD OF THE RINGS: THE GUARDIAN OF MIDDLE-EARTH:REVIEW

Όσοι είστε Fans του Lord of The Rings πρέπει να παίξετε το Guardians of Middle-Earth.Το παιχνίδι που κυκλοφόρισε πριν λίγες μέρες στην αγορά αλλά και στο PSN και Xbox live.Λοιπόν ας αρχίσουμε.

To παιχνίδι μοιάζει πολύ με το League of Legends αλλά έχουν διαφορά. Στο Guardians of Middle-Earth μπορείτε να αναβαθμίσετε τα Tower της ομάδας σας αλλά και τα Inhibitor.Οι παίχτες που μπορείτε να διαλέξετε είναι οι ήρωες της ταινίας (Lord of The Rings) αλλά και τους κακούς της ταινίας π.χ. Golum, Sauron, Nasgul κ.τ.λ. Το παιχνίδι είναι 5v5 όπως και το League of Legends. Έχετε και τα τέρατα στην μέση του χάρτη για να ανεβαίνεται πιο έυκολα Level.Στον χάρτη υπάρχουν και Herbs στα οποία όταν πάμε κοντά ανεβαίνει η ζωή μας.

Το παιχνίδι είναι λίγο δύσκολο στο Ps3 και Xbox 360 γιατί ο χειρισμός είνα παράξενος . Γ' αυτό οσοί παίζετε League of Legends στο PC θα είναι δυσκολο για εσάς. Στο παιχνίδι δεν γίνεται να αγοράσετε Items.Όταν ανεβαίνεται Level ανεβαίνει το Attack, το Defence, κ.τ.λ. Είναι πολύ δύσκολο να σκωτόσουμαι έναν εχθρό. Οι Soldiers (Minions) θα σας βοηθήσουν πολύ στο παιχνίδι. Σε όσους αρέσουν τα Online Games είναι ένα καλό παιχνίδι και αξίζει η αγορά του παιχνιδιού.

                         ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 8/10 

• Πλατφόρμα: PS3, Xbox 360
• Ανάπτυξη: Monolith Productions
• Έκδοση: Warner Bros. Interactive
• Είδος: Στρατηγικής
• PEGI: 16+
• Ημερομηνία κυκλοφορίας: 6/12/2012
• Επίσημο Site: http://www.guardiansofmiddleearth.com/home
• Παίκτες: Online

Read More

HALO 4:REVIEW

Οχι.Το Halo 4 δεν το έχω πάρει στο δικό μου XBOX.Για αυτό ωστόσο θα το ξαναεπαναλάβω,υπάρχουν και οι φίλοι.Έτσι το δανείστηκα για 3 εβδομάδες από τον φίλο μου προκειμένου να παίξω την νέα περιπέτεια του Master Chief και ειλικρινά πιστεύω οτι είναι το καλύτερο Halo που έχουμε παίξει ποτέ.Προτου ξεκινήσω να περιγράφω τι ακριβώς έχουμε στο Halo 4,να σας πω οτι καταρχάς δεν είχα πολλές προσδοκίες για αυτό το παιχνίδι.Ξερω..ξέρω μην με βρίζετε.Την αλήθεια λέω..αλλά με εντυπωσίασε και με άφησε άφωνο.

Read More

ASSASSIN'S CREED III:REVIEW

Όλοι ξέρετε το παιχνίδι Assassin's creed, όλοι έχετε παίξει με τον Ezio και τον Altair.Το νέο Assassin's creed είναι εντελώς διαφορετικό από τα προηγούμενα της σειράς με καινούρια  μηχανή γραφικών (Anvile Next) , με μία καινούρια ιστορία, με έναν καινούριο χαρακτήρα (Assassin) με την ονομασία Connor ή στο Mohawk Ratohnhake:ton , με καινούριο Combat System (πολύ πιο ωραίο από το προηγούμενο Combat System), και μια καινούρια χρονολογία.Λοιπόν ας ξεκινήσουμε.

To παιχνίδι διαδραματίζεται στην Αμερικάνικη Επανάσταση και η πόλης στης οποίες θα ταξιδέψουμε είναι η Βοστόνη και η Νέα Υόρκη. Αλλά δεν θα ταξιδέψουμε μόνο εκεί να ταξιδέψουμε και στο Frontier όπου εκεί γεννήθηκε (Mohawk Valley) ο Connor.Μετά το κάψιμο του χωριού του Connor από του 5 ανθρώπους (Templar) από τους οποίους θέλει να πάρει και εκδίκηση.Προπονείται από έναν πρώην Assassin τον Achilles Davenport.Ο κύριος στόχoς του είναι ο Charles lee.Στην πορεία συναντάμε πολλούς ιστορικούς ήρωες όπως ο Ben Franklin, George Washington κ.τ.λ.Η Επανάσταση είναι και στην θάλασσα με Epic Naval battles.

Ο Connor είναι από πατέρα Άγγλο και από μητέρα από το Mohawk η γλώσσες που ξέρει ο Connor είναι τα Αγγλικα και τα Mohawk.Ο Connor στην προσπάθεια του να κερδίσει την ελευθερία θα συναντήσει περιπέτεια η οποία αυξάνετε στο Full.Tα γραφικά του παιχνιδιού είναι τέλεια πολύ πιο οραία από τα προηγούμενα AC τα δέντρα και τα σπίτια ακόμη και οι άνθρωποι να φαίνονται αληθινοί.Η μηχανή γραφικών Anvile Next μπορεί να σηκώσει έως και 2.000 soldiers.Έχει και την δυνατότητα να αλλάζει της σεζόν (π.χ από χειμώνα σε καλοκαίρι ή όταν έχει ήλιο να αλλάξει και να βρέχει).Το παιχνίδι έχει Bugs και Glitchs αλλά αυτό δεν σημαίνει  ότι καταστρέφει το παιχνίδι με ένα Patch φτιάχνονται όλα.

Το Multiplayer γενικά  έχει αλλάξει πολύ από τα προηγούμενα. Έχει αλλάξει τώρα μπορείτε να χρησιμοποιήσετε 3 Abillitys, λίγο καλύτερο Combat System, και το Blend.

                   BΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 10/10

• Eίδος : Action-Adventure
• Format : PC,PS3,XBOX360, WII U
• PEGI: 18+
• Ανάπτυξη : Ubisoft Montreal
• Eκδότης: Ubisoft
• Παίκτες: 1(Co-op 1-4 )(1-8 Online)

Read More

EPIC MICKEY 2 THE POWER OF TWO:REVIEW

Όλοι έχετε δει το Cartoon με τον Mickey το έχουν λατρέψει χιλιάδες παιδιά.Το παιχνίδι είναι εντελώς διαφορετικό από το Cartoon.Λοιπόν ας ξεκινήσουμε.

Το παιχνίδι λαμβάνει χώρα μερικό καιρό μετά το original Εpic Mickey παιχνίδι. Ο Mad Doctor, τον οποίο ο Mickey νίκησε στο πρώτο παιχνίδι, μυστηριωδώς επιστρέφει στην Wasteland, παρά το γεγονός πώς ανατινάχτηκε στο πρώτο παιχνίδι. Ισχυρίζεται πως συνειδητοποίησε τα λάθη του παρελθόντος και προσφέρεται να δουλέψει μαζί με τον Oswald τον Lucky Rabbit και τους άλλους κατοίκους της Wasteland ώστε να αποκαταστήσουν την ζημιά που προκλήθηκε από τους σεισμούς, ώστε να επανορθώσει.

Στο παιχνίδι έχουμε δύο χαρακτήρες τον Mickey και τον Oswald.Τον Oswald τον είχαμε συναντήσει και στο πρώτο παιχνίδι της σειράς τώρα θα μπορούμε να τον ελέγξουμε.Ο Mickey στην προσπάθεια του να σταματήσει τα σχέδια του Mad Doctor θα συναντήσει περιπέτεια μπροστά του.Με το όπλο του Mickey να είναι ένα πινέλο το οποίο πετάει χρώμα και εξαφανίζει και εμφανίζει πράγματα ακόμα και τους εχθρούς (Το μπλε χρώμα τους εμφανίζει και το Κίτρινο τους εξαφανίζει).Το όπλο του Oswald είναι κάτι σαν κοντρόλ το οποίο έχει ρεύμα και με αυτό το όπλο μπορούμε να σκοτώσουμε τους εχθρούς ενώ μπορούμε να ενεργοποιήσουμε  κάποια μηχανήματα τα οποία δεν έχουν ρεύμα και με αυτά τα μηχανήματα θα ανοίγουμε πύλες ή πόρτες.

Μέσα στο παιχνίδι υπάρχουν μυστικά τείχη με το όπλο του Mickey θα μπορείτε να εξαφανίσετε αυτά τα τείχη και θα βρείτε κάποια σεντούκια.

Τα γραφικά του παιχνιδιού είναι πολύ βελτιωμένα από το προηγούμενο παιχνίδι της σειράς και έχουν πιο πολύ λεπτομέρεια.

Το παιχνίδι είναι πολύ ωραίο για τα παιδιά του δημοτικού γιαυτό μπαμπάδες ή μαμάδες είναι ένα πολύ ωραίο παιχνίδι για τα παιδιά σας με περιπέτεια στο Full.

                      ΒΑΘΜΟΛΟΓIΑ: 5/10

• Πλατφόρμα: PC, XBOX360, PS3, Mac OS X, Wii, Wii U
• PEGI: 7+
• Έκδοση: Disney Interactive Studios
• Ανάπτυξη: Junction Point Studios
• Είδος: Platformer, action-adventure
• Παίκτες: Single-player, multiplayer
• Επίσημο Site: http://disney.go.com…ey_epic_mickey2
• Ημερομηνία Kυκλοφορίας: 18 Noεμβρίου 2012

Read More

007 LEGENDS:REVIEW

Παραμ..παμ...παραμ..παμ.παραραραρααααμ...Όντως αυτός ο ήχος που ακούγεται κάθε φορά σε ταινίες James Bond σε αφήνουν άφωνο και πάντα εσύ προετοιμάζεσαι για κάτι καλό.Την νέα ταινία την είδα και ήταν πραγματικά εξαιρετική,όμως δεν ισχύει το ίδιο και για τον gaming κόσμο του πράκτορος 007.Η Activision επανέκαμψε αρχικώς με το Goldenye : Reloaded,όμως δυστυχώς το 007 Legends χάλασε το γιορτινό κλίμα που υπήρχε για τα 50 χρόνια γεμάτα James Bond και επανέφερε άσχημες μνήμες έπειτα από το μέτριο σχετικά 007 Bloodstone.

Read More

THE AMAZING SPIDERMAN:REVIEW

O Spiderman είναι ένας από τους αγαπημένους μας σουπερ-ήρωες.Το παιδί της γειτονιάς που φοράει την στολή του και τρέχει να σωσεί τους πολίτες που έχουν ανάγκη.Αυτό όμως δεν ίσχυε και στα παιχνίδια του μέχρι που ήρθε το Edge of Time και η Beenox για να το αλλάξουν αυτό.Συνεχίστηκε το ίδιο άραγε με το The Amazing Spiderman ; Μάθετε εδώ.

Read More

PURE FOOTBALL:REVIEW

Πολλά games έχουν βγεί για τον χώρο του ποδοσφαίρου και μερικά είχαν επιτυχία ενώ άλλα όχι.Στην δεύτερη κατηγορία άνηκε η πρώτη και η τελευταία ποδοσφαιρική προσπάθεια της Ubisoft,το Pure Football το οποίο μπορεί αρχικώς από τα trailer να φαινόταν εντυπωσιακό το αποτέλεσμα αλλά δυστυχώς στην πράξη απογοήτευσε πολύ τους gaming fans και ξεκαθάρισε σε όλους πως η Ubisoft δεν είναι για ποδοσφαιρικό simulation.

Read More

THE TESTAMENT OF SHERLOCK HOLMES:REVIEW

Sherlock Holmes.O αγαπητός σε όλους μας ντετέκτιβ που με την περίεργη συμπεριφορά του και τους παράξενους τρόπους του έχει καταφέρει με τις ταινίες του,και τα βιβλία του να γίνει αγαπητός σε ολόκληρο τον κόσμο.Για τα βιντεοπαιχνίδια του τώρα δεν ισχύει το ίδιο αλλά πιθανώς όλα αυτά να αλλάξουν με το νέο παιχνίδι που ονομάζεται,The Testament Of Sherlock Holmes.

Read More

SILENT HILL BOOK OF MEMORIES:REVIEW

 

Με μεγάλη ευχαρίστηση έχω να πω ότι η σειρά Silent Hill είναι η αγαπημένη μου στην ιστορία του gaming.Όμως με τα τελευταία της καμώματα δε μπορώ πάρα να μη κοπανάω το κεφάλι μου στο τοίχο.Μετά το αδιάφορο Homecoming και τη μικρή άνοδο με το Downpour,ήλπιζα σε κάτι καλό ακούγοντας το νέο παιχνίδι από την Κοnami.Τα trailer με έκαναν να χάσω τον ύπνο μου από την απογοήτευση.Αλλά σαν πιστός fan συνέχιζα να ελπίζω σε μια αλλαγή.Ήλπιζα μέχρι που το πρωινό της 17ης Οκτωβρίου με βρήκε να είμαι έτοιμος να σπάσω το PS Vita μου.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν από την υπόθεση του παιχνιδιού...Ε λοιπόν δεν υπάρχει υπόθεση.Αν είσαι φανατικός της σειράς και το διαβάζεις αυτό.Όχι δε λέω ψέματα και ναι σταμάτα να τριβείς τα μάτια σου.Όσο και να τα τριβείς το παιχνίδι δε θα αποκτήσει υπόθεση.Σε αυτό το παιχνίδι άπλα δημιουργείς έναν χαρακτήρα και παίζεις κάτι σαν "survival" σε στυλ Dead Nation.Υπάρχουν πάνω από 50 επίπεδα για να παίξεις(Αν δε βαρεθείς μέχρι αηδίας βέβαια).

Προχωρώντας στο gameplay δεν έχω να πω και πολλά.Εκτός από τη φτηνή διακόσμηση του χαρακτήρα,ο ίδιος μπορεί να αλληλεπιδράσει με πολλά όπλα(με πιο διάσημο το περιφημο "Great Knife") που είναι και το μόνο θετικό αυτου του παιχνιδιού.Επίσης δίνει έμφαση στο multiplayer έως 4 παιχτών που είναι όλα τα άλλα εκτός από διασκεδαστικό.Εγώ θα το έλεγα προβληματικό.Τόσα bugs και προβλήματα σύνδεσης ειλικρινά δεν έχω ξαναδεί.Είναι απλά τραγικό.

Τώρα όσον αφορά τα γραφικά και τον ήχο...Πάλι δε θα δείτε και τίποτα καινούργιο.Γραφικά αντιπροσοπευτικά του είδους,ενώ ο ήχος είναι τραγικός.Περισσότερο αστείος πάρα τρομακτικός...Ηδη μερικοί έχουν αναφέρει πρόβλημα με το φωτισμό του παιχνιδιού και πολλά αλλα προβληματα.Η Konami τρέχει και δε φτάνει και με το δίκιο της.Ελπίζω να μη ξαναδώ τέτοιο αίσχος στη σειρά

                                 
                                    ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ:4/10

Πλατφόρμες:PS Vita
PEGI: M
Είδος:Survival Horror
Aνάπτυξη:Konami
Έκδοση:Konami
Κυκλοφορία:2 Νοεμβρίου

Read More

RESIDENT EVIL 6:REVIEW

Πριν ξεκινήσει αυτή η αξιολόγηση,να σας πω την αλήθεια,δεν περίμενα με τόση ανυπομονησία αυτό το game.Τα trailer με απογοήτευσαν,το demo επίσης.Αλλά η Capcom ήρθε τελικά να μας διαψεύσει πουλώντας το πιο επιτυχημένο game της σειράς.

Η ιστορία είναι αρκετά ανακατεμένη αφού ξεκινάει από διάφορες στιγμές.Γιατί;Λόγω των 4 χαρακτήρων του παιχνιδιού (Chris Redfield,Leon Scott Kennedy,Jake Muller,Ada Wong).Ας πάρουμε την ιστορία,κομμάτι-κομμάτι.Καταρχάς βρίσκουμε τον Chris Redfield τραυματισμένο μετά από μια μάχη με διαφόρους εχθρούς[Βio Organic Weapons(BOW)] και τελικά την επίθεση της Ada Wong που σκότωσε όλους τους συνεργάτες του Chris εκτός από εκείνον και τον επαγγελματία στα sniper,Piers.Μετά από αυτή την επίθεση,ο Chris,"ράκος" ψυχολογικά "μπεκροπίνει" σε ένα bar.

 Εν τω μεταξύ ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής,ο Adam Benford αποφασίζει να ανακοινώσει σε όλους τους κάτοικους για το τι συνέβη εκείνη τη σκοτεινή νύχτα του 1998(Raccoon City Incident) με την παρουσία του Leon Kennedy.Όμως ο ιός εξαπλώνεται ξανά και ο Leon καταφέρνει να αποδράσει σκοτώνοντας όλους τους μολυσμένους στην αίθουσα.Ο Jake Muller και η συντρόφια του,Sherry Birkin προσπαθούν να αποδράσουν από τη νέα επίθεση με επιτυχία.Κάπου εκεί ξεκινάει το παιχνίδι .

Η υπόθεση,σε βάζει κατευθείαν στο πνεύμα χωρίς καθυστέρηση.Κάτι που θα λατρέψουν οι νέοι fans της σειρας.Τώρα,πηγαίνοντας στο gameplay,η εταιρεία,αποφάσισε να ρισκάρει αλλάζοντας το τρόπο παιχνιδιού που τόσο είχαμε συνηθίσει,από το Resident Evil 4.Η απογοήτευση ήταν μεγαλη.Αυτό το Vintage Style του παιχνιδιού,εξαφανίστηκε και αντικαταστάθηκε με κάτι που φέρνει σε CoD η Βattlefield.Δεν ξέρω,μπορεί σε μερικούς να αρέσει,αλλά 11 χρονια που παίζω games,ευχόμουν κάτι τέτοιο να μην το δουν τα μάτια μου.Παρόλ'αυτά υπάρχει μεγάλη γκαμα όπλων και διαφόρων skills που κάνουν το παιχνίδι να διαρκεί.Επίσης επείδη υπάρχουν 4 Campaign,το RE:6 προσφέρει 15 ωρες παιχνιδιού(σε αντίθεση με άλλα παιχνίδια της σειράς που προσφέρουν 5- ωρες).Τέλος άλλο ένα απογοητευτικό στη σειρά είναι το AI των εχθρών αφού δε χρειάζεται ιδιαίτερη ικανότητα για να τους εξολοθρεύσεις.

Προχορώντας στα γραφικά και ήχο.ΝΑΙ η Capcom αποφάσισε να αναβαθμίσει τα γραφικά της και να τα φτάσει σε ένα νέο επίπεδο που αγγίζει την τελειότητα σε ένα τέτοιο παιχνίδι.Πήραν ένα ρίσκο,βέβαια.Αλλά άξιζε τον κόπο.Βασίστηκαν στη λεπτομέρεια,αλλά το αποτέλεσμα ήταν μαγικο.Ο ήχος όμως με "μπέρδεψε" λιγάκι.Από πλευράς ατμόσφαιρας,με εξέπληξε ιδιαίτερα αλλά από πλευράς όπλων και εχθρών μάλλον παράγινε το κακό!Από το 5ο παιχνίδι της σειράς,έχω αυτό το παράπονο αλλά...Συγγνώμη Capcom αλλά αυτό σου το λάθος θα το πληρώσεις βαθμολογικά.

Κλείνοντας εάν με ρωτούσατε,να σας πρότεινω να αγοράσετε το Resident Evil 6,θα κράταγα τις επιφυλάξεις μου,λόγω είναι ένα παιχνιδι με πολλά σκαμπανεβάσματα.Κι επειδή είναι Ιαπωνικό video game,θα δώσω τη βαθμολογία,σε Ιαπωνικό Στυλ

                                                         ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 8.5/10

Πλατφόρμες:PS3 (review), Xbox 360, PC
PEGI:18
Είδος:Action-Adventure
Ανάπτυξη:Capcom
Έκδοση:Capcom
Κυκλοφορία:2 Σεπτέμβρη-PC:Προς ανακοίνωση

Read More

TEKKEN TAG TOURNAMENT 2 : REVIEW

 To Tekken είναι ένα από τα αγαπημένα μας fighting simulation franchises που έχουν περάσει ποτέ.Φέτος δεν βγήκε το πολυπόθητο Tekken 7.Οχι φέτος δεν βγήκε το άλλο νέο μεγάλο project της Namco,το Tekken x Street Fighter (θα μάθετε περισσότερα για αυτό σύντομα) αλλά βγήκε το sequel για το Tekken Tag Tournament 2,και πραγματικά δεν το περίμενα τόσο καλό το αποτέλεσμα.Το να βλέπω εγώ με τα ίδια μου τα μάτια,το Tekken που το παίζω φανατικά από το Tekken 2,να είναι επιτέλους το τελειότερο με χαροποιεί ιδιαίτερα.

Read More

SLEEPING DOGS:REVIEW

To Sleeping Dogs είχε ένα δύσκολο παρελθόν προτού βγεί στην αγορά.Αρχικώς αναπτύχθηκε ως ένα IP που ονομαζόταν Black Lotus.Στην συνέχεια κατέληξε να είναι άλλο ένα "επεισόδιο" της σειράς True Crime ωστόσο αυτό ακυρώθηκε.Τελικά ήρθε η καλή μας η Square Enix να αγοράσει τα δικαιώματα του παιχνιδιού από την Activision και έτσι να βγεί το Sleeping Dogs που με την πρώτη στιγμή που το δαμε μας έκλεψε την καρδιά.

Read More

BORDERLANDS 2:REVIEW

Υπάρχουν στιγμές σαν gamer που είσαι που πιστεύεις πως κάποιες φορές μέσα σε αυτές τις δύσκολες εποχές,είσαι ευλογημένος που ακόμα έχεις την οικονομική δυνατότητα να αγοράζεις τόσα ωραία games για τις κονσόλες που διαθέτεις.Αυτό πίστευα κι εγώ μόλις αγόρασα για τον υπολογιστή μου,το Borderlands 2.Το πρώτο ποτέ δεν το έπαιξα,αλλά ευτυχώς το δεύτερο το πήρα και το καταχάρηκα.Γενικά είχα ακούσει θετικές κριτικές για το Borderlands για το χιούμορ του,για το gameplay και είχα εντυπωσιαστεί αλλά ποτέ δεν πίστευα οτι θα ήταν τόσο καλό και τόσο εντυπωσιακό.

Read More

TRANSFORMERS:FALL OF CYBERTRON:REVIEW

To Transformers: War for Cybertron ήταν ο ορισμός της ευχάριστης έκπληξης, όταν κυκλοφόρησε πριν δύο χρόνια. Τώρα όμως οι προσδοκίες είναι μεγαλύτερες για το πολυαναμενόμενο sequel, Transformers: Fall of Cybertron. Ευτυχώς, η High Moon κάνει και πάλι το θαύμα της. Το Transformers: Fall of Cybertron ακολουθεί τα βήματα του προκατόχου του και είναι τόσο καλό όσο περιμέναμε.

Όπως υποδηλώνει και η ονομασία του, το παιχνίδι πραγματεύεται τα τελευταία δραματικά στάδια του πολέμου μεταξύ Autobots και Decepticons στον πλανήτη Cybertron. Μετά από αιώνες εμφυλίου πολέμου, ο Cybertron έχει παραδώσει πνεύμα και δεν μπορεί πλέον να συντηρήσει τους Transformers. Oι Autobots, υπό την καθοδήγηση του σοφού Optimus Prime, αποφασίζουν να εγκαταλείψουν τον πλανήτη και να αναζητήσουν καταφύγιο σε κάποιον άλλο κόσμο στο σύμπαν. Όμως οι Decepticons, υπό την καθοδήγηση του αδίστακτου Megatron, είναι αποφασισμένοι να μην επιτρέψουν στους αιώνιους εχθρούς τους να… την κάνουν έτσι απλά. Το παιχνίδι ουσιαστικά αφηγείται τα γεγονότα των έξι τελευταίων ημερών πριν το τέλος του πολέμου στον Cybertron και την αναχώρηση των Transformers από τον πλανήτη. Η ιστορία του Transformers: Fall of Cybertron κάνει καλά τη δουλειά της και δεν κρύβει ιδιαίτερες σεναριακές εκπλήξεις. Πολλοί και διάφοροι γνωστοί Transformers κάνουν την εμφάνισή τους, και παρουσιάζονται οι εξελίξεις και στις δύο αντιμαχόμενες πλευρές.

Το Transformers: Fall of Cybertron παίζεται όπως ο προκάτοχός του. Είναι third-person shooter, στο οποίο πρακτικά προχωράτε και πυροβολάτε ότι κινείται. Στο campaign αναλαμβάνετε το ρόλο διάφορων Transformers (αλά CoD), τόσο Autobots, όσο και Decepticons, ο καθένας με διαφορετικές ικανότητες και άρα διαφορές στο gameplay. Για παράδειγμα, ο Cliffjumper και ο Starscream μπορoύν να γίνονται αόρατοι για κάποια δευτερόλεπτα, κι έτσι τα επίπεδά τους απαιτούν τακτικές απόκρυψης και stealth kills. Ο Jazz έχει έναν γάντζο, με τον οποίο μπορεί να φτάνει απομακρυσμένα σημεία. Ο Vortex μετατρέπεται σε ελικόπτερο και το επίπεδό του είναι πιο ανοικτό από τα υπόλοιπα, με χώρο για πτήση και μάχες αέρος-εδάφους. Ο πανίσχυρος Grimlock χρησιμοποιεί melee επιθέσεις, ενώ ως Dinobot μεταμορφώνεται σε τυραννόσαυρο και ισοπεδώνει τα πάντα στο πέρασμά του. Oι δε Combaticons ενώνονται και φτιάχνουν τον Bruticus, τον οποίο επίσης ελέγχετε, σπέρνοντας τον όλεθρο στους δύσμοιρους Autobots. Φυσικά κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού παίζετε τόσο ως Optimus, όσο και ως Megatron. Oι αλλαγές χαρακτήρων είναι πολλές, και σε οποιουδήποτε άλλου είδους παιχνίδι θα είχαν αρνητικό αποτέλεσμα. Για Transformers όμως είναι μια χαρά και η ποικιλία θα ενθουσιάσει τους φαν. Το μόνο παράπονο που έχω αφορά το τέλος, το οποίο είναι εκνευριστικά απότομο.

Όλα αυτά έχουν ένα κοινό παρονομαστή: τη διασκέδαση. To Transformers: Fall of Cybertron είναι ένα εξαιρετικό shooter από κάθε άποψη. Έχει καταιγιστική δράση, με “γεμάτο” shooting, που απαιτεί συνεχή κίνηση και μάχες τόσο μικρής, όσο και μεγάλης κλίμακας. Έχει καλό χειρισμό, τουλάχιστον στη ρομποτική μορφή των Transformers. Έχει ικανοποιητική ποικιλία εχθρών και το εχθρικό ΑΙ προσφέρει σοβαρή πρόκληση, τουλάχιστον στον υψηλό βαθμό δυσκολίας. Έχει τρελά όπλα, τα οποία πέρα από πολλά σε αριθμό, έχουν φανταστική ποικιλία και σχεδιασμό, και ταιριάζουν απόλυτα με το high-tech στιλ των Transformers. Ανάλογα ποικίλουν και τα περιβάλλοντα που επισκέπτεστε στο παιχνίδι, αν και το campaign είναι σχετικά μικρό και κάποιες φορές υπερβολικά γραμμικό. Πέρα από αυτό όμως, το campaign συνολικά φαντάζει βγαλμένο από τις φαντασιώσεις των φανατικών οπαδών των Transformers, με πολύ backstory και αρκετές επικότατες σκηνές, με αποκορύφωμα την τελική μάχη. Την παράσταση όμως κλέβει ο γιγαντιαίος Metroplex, ο οποίος αν και δεν είναι playable, προσφέρει φοβερό θέαμα καθώς διαλύει τους Decepticons, ακολουθώντας τις διαταγές σας. Γενικώς το campaign θα το απολαύσετε ακόμα κι αν δεν είστε τρελοί φαν των Transformers.

Τα όπλα αξίζουν ειδική αναφορά, καθώς είναι από τα highlights του παιχνιδιού. Το κάθε όπλο είναι εντελώς διαφορετικό από τα υπόλοιπα, με τα δικά του πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα. Μπορείτε να κουβαλάτε έως δύο, ένα απλό και ένα βαρύ, οπότε πρέπει να επιλέγετε προσεκτικά τα όπλα σας, ανάλογα με τον τρόπο που παίζετε, τους εχθρούς και τα επίπεδα. Ανάλογη στρατηγική σκέψη απαιτείται και στις αναβαθμίσεις των όπλων ή την αγορά καινούριων, αρκεί βέβαια να έχετε μαζέψει τον απαιτούμενο αριθμό από energon shards, για να ξεκλειδώσετε ότι θέλετε να αποκτήσετε. Οι αναβαθμίσεις/αγορές γίνονται σε συγκεκριμένα σημεία στα επίπεδα. Πέρα από τα όπλα, στη διάθεσή σας έχετε και διάφορα επιθετικά και αμυντικά gadgets, που κάνουν τις μάχες ακόμα πιο ενδιαφέρουσες. Τέλος, υπάρχουν και διάφορα perks, τα οποία κοστίζουν πολύ, αλλά σας δίνουν μόνιμες δυνατότητες, όπως πχ πιο γρήγορη επαναφόρτιση της ασπίδας σας. Αξίζει να σημειωθεί ότι το σύστημα προόδου του παιχνιδιού είναι ενιαίο, ανεξάρτητα από τους χαρακτήρες που ελέγχετε. Για παράδειγμα, τα όπλα τα ξεκλειδώνετε μία φορά και από εκεί και πέρα μπορείτε να τα επιλέγετε, όποιον χαρακτήρα κι αν χρησιμοποιείτε.

Όλα αυτά έχουν ένα κοινό παρονομαστή: τη διασκέδαση. To Transformers: Fall of Cybertron είναι ένα εξαιρετικό shooter από κάθε άποψη. Έχει καταιγιστική δράση, με “γεμάτο” shooting, που απαιτεί συνεχή κίνηση και μάχες τόσο μικρής, όσο και μεγάλης κλίμακας. Έχει καλό χειρισμό, τουλάχιστον στη ρομποτική μορφή των Transformers. Έχει ικανοποιητική ποικιλία εχθρών και το εχθρικό ΑΙ προσφέρει σοβαρή πρόκληση, τουλάχιστον στον υψηλό βαθμό δυσκολίας. Έχει τρελά όπλα, τα οποία πέρα από πολλά σε αριθμό, έχουν φανταστική ποικιλία και σχεδιασμό, και ταιριάζουν απόλυτα με το high-tech στιλ των Transformers. Ανάλογα ποικίλουν και τα περιβάλλοντα που επισκέπτεστε στο παιχνίδι, αν και το campaign είναι σχετικά μικρό και κάποιες φορές υπερβολικά γραμμικό. Πέρα από αυτό όμως, το campaign συνολικά φαντάζει βγαλμένο από τις φαντασιώσεις των φανατικών οπαδών των Transformers, με πολύ backstory και αρκετές επικότατες σκηνές, με αποκορύφωμα την τελική μάχη. Την παράσταση όμως κλέβει ο γιγαντιαίος Metroplex, ο οποίος αν και δεν είναι playable, προσφέρει φοβερό θέαμα καθώς διαλύει τους Decepticons, ακολουθώντας τις διαταγές σας. Γενικώς το campaign θα το απολαύσετε ακόμα κι αν δεν είστε τρελοί φαν των Transformers.

Τα όπλα αξίζουν ειδική αναφορά, καθώς είναι από τα highlights του παιχνιδιού. Το κάθε όπλο είναι εντελώς διαφορετικό από τα υπόλοιπα, με τα δικά του πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα. Μπορείτε να κουβαλάτε έως δύο, ένα απλό και ένα βαρύ, οπότε πρέπει να επιλέγετε προσεκτικά τα όπλα σας, ανάλογα με τον τρόπο που παίζετε, τους εχθρούς και τα επίπεδα. Ανάλογη στρατηγική σκέψη απαιτείται και στις αναβαθμίσεις των όπλων ή την αγορά καινούριων, αρκεί βέβαια να έχετε μαζέψει τον απαιτούμενο αριθμό από energon shards, για να ξεκλειδώσετε ότι θέλετε να αποκτήσετε. Οι αναβαθμίσεις/αγορές γίνονται σε συγκεκριμένα σημεία στα επίπεδα. Πέρα από τα όπλα, στη διάθεσή σας έχετε και διάφορα επιθετικά και αμυντικά gadgets, που κάνουν τις μάχες ακόμα πιο ενδιαφέρουσες. Τέλος, υπάρχουν και διάφορα perks, τα οποία κοστίζουν πολύ, αλλά σας δίνουν μόνιμες δυνατότητες, όπως πχ πιο γρήγορη επαναφόρτιση της ασπίδας σας. Αξίζει να σημειωθεί ότι το σύστημα προόδου του παιχνιδιού είναι ενιαίο, ανεξάρτητα από τους χαρακτήρες που ελέγχετε. Για παράδειγμα, τα όπλα τα ξεκλειδώνετε μία φορά και από εκεί και πέρα μπορείτε να τα επιλέγετε, όποιον χαρακτήρα κι αν χρησιμοποιείτε.

Τελικά το θέμα δεν είναι το πόσο καλύτερο είναι το Transformers: Fall of Cybertron σε σχέση με τον προκάτοχό του. Εννοείται ότι είναι καλύτερο, από κάθε άποψη. Όμως εδώ δεν μιλάμε απλά για ένα εξαιρετικό παιχνίδι Transformers, αλλά για ένα εξαιρετικό third-person shooter, που αξίζει να παίξετε, είτε είστε φαν των Transformers, είτε όχι. Τσιμπήστε άνετα!

H Bαθμολογία Μας

Transformers:Fall Of Cybertron: 8/10

Read More

PRO EVOLUTION SOCCER 2013:REVIEW

Όταν μια ομάδα δεν πάει καλά, πολλές φορές αντί ο πρόεδρος να κλείσει μεγάλες μεταγραφές, αλλάζει τον προπονητή, ρίχνει το φταίξιμο σε αυτόν, η ψυχολογία της ομάδας αλλάζει και τα πρώτα αποτελέσματα έρχονται. Κάτι τέτοιο συμβαίνει και στην Konami. Στην περίπτωση του Pro Evolution Soccer, τα τελευταία χρόνια δεν θα μπορούσαν παρά να θεωρηθούν “πέτρινα” με την έννοια του ότι σε κάθε έκδοση οι γκάφες των developers διαδέχονταν η μία την άλλη. Στο PES 2010 είχαμε λάθη στις πάσες, στο PES 2011 στις διαιτητικές αποφάσεις και μόλις πέρυσι στους τερματοφύλακες. Ως εκ τούτου, ο Shinji 'Seabass' Takatsuka κρίθηκε “λίγος” και ο Masuda Kei τον αντικατέστησε στην κορυφή, κατεβάζοντάς τον μία βαθμίδα κάτω. Με 10 χρόνια εμπειρία στο Pro και 14 στην Konami, ο Kei έφερε στο προσκήνιο αρκετές φρέσκες ιδέες.

Απ’ την άλλη, δεν θα μπορούσαμε να παραβλέψουμε το γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια “ο πρόεδρος” (η Konami δηλαδή) δεν θέλει να βάλει βαθιά το χέρι στην τσέπη. Τα πρωταθλήματα είναι μόλις επτά, οι servers αντιμετωπίζουν προβλήματα και οι προγραμματιστές που επιμελούνται την μηχανή γραφικών δεν έχουν καταφέρει να αποτυπώσουν σωστά τα animations. Κι όμως, με το Pro Evolution Soccer 2013, η Konami έβαλε στόχους. Αλλάζει για πρώτη φορά ουσιαστικά το online mode εξαλείφοντας το lag, αποκτά δικαιώματα για δυνατά μουσικά κομμάτια και –όπως ανακοίνωσε από φέτος τον Μάιο- στην επόμενη έκδοση θα χρησιμοποιήσει πιθανότητα την Fox Engine του Hideo Kojima.
Εδώ και μία εβδομάδα το GameWorld έχει στα χέρια του το νέο Pro και το εξετάζει εξονυχιστικά. Ως gameplay η πρώτη εντύπωση είναι σαφώς καλύτερη, αλλά μετά από μερικές ώρες παιχνιδιού τα γνωστά “φαντάσματα” του παρελθόντος κάνουν την εμφάνισή τους. Τα animations δεν έχουν εξελιχθεί, η ανταπόκριση κινήσεων καθιστά το gameplay αργό κι όμως αυτό το “μαραφέτι” συνεχίζει να μας διασκεδάζει. Το πολυδιαφημισμένο νέο χαρακτηριστικό του PES 2013 είναι το ProActive ID, βάση του οποίου οι κινήσεις συγκεκριμένων παικτών παγκόσμιας κλάσης είναι ξεχωριστές και διακρίνονται εμφανώς σε σχέση με τους υπόλοιπους. Η Konami εδώ επένδυσε, αν και –όπως έχω ξαναγράψει πολλάκις με διαφορετικό τρόπο- η στρατηγική της θυμίζει ότι έχει ρετιρέ πολυτελείας με τζάκι και τζακούζι, αλλά τα θεμέλια του κτιρίου έχουν ραγίσει.
Όπως είχε ανακοινωθεί εδώ και μήνες, η Konami δεν προχώρησε ούτε φέτος σε αγορά δικαιωμάτων για περισσότερα πρωταθλήματα. Η μόνη ευχάριστη έκπληξη είναι η ύπαρξη του Βραζιλιάνικου πρωταθλήματος σε όλα τα modes (φιλικό, Master League, Become a Legend, Online και φυσικά Copa Libertadores). Από εκεί και πέρα, συναντάμε τις γνωστές εθνικές ομάδες, 20 αγγλικούς συλλόγους με ψεύτικα ονόματα (εκτός από Manchester United, 20 γαλλικούς, 20 ιταλικούς, 18 ολλανδικούς, 20 ισπανικούς, 16 πορτογαλλικούς με τέσσερα πραγματικά ονόματα και τα υπόλοιπα ψεύτικα, δύο λίγκες με ψεύτικες ομάδες 26 ακόμη ευρωπαϊκούς συλλόγους μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονται και φέτος οι ΑΕΚ, Ολυμπιακός, Παναθηναϊκός και ΠΑΟΚ.
Στα modes συναντάμε κάτι το παράδοξο. Ναι μεν διατηρούνται οι φιλικοί αγώνες, οι διοργανώσεις και το Football Life, αλλά τα online modes έχουν ενσωματωθεί στο Match (Αγώνες) και την Διοργάνωση (Competition), για όσους θέλουν να παίξουν online φιλικό και Master League Online αντίστοιχα. Στη διοργάνωση επιστρέφει το Konami Cup, το οποίο απουσίαζε πέρυσι και σας ανάγκαζε να στήσετε ένα δικό σας κύπελλο με συλλόγους μέσω του Community. Από εκεί και πέρα, το Champions League και το Copa Libertadores δηλώνουν για άλλη μια χρονιά παρών.
Εκεί όπου οι ιάπωνες είναι ανεπίδεκτοι μαθήσεως είναι στο localization. Η έκδοση που παίξαμε ήταν η ελληνική. Τα μενού του παιχνιδιού εξακολουθούσαν να έχουν κάποιες λανθασμένες μεταφράσεις, ενώ για άλλη μια χρονιά δεν υπάρχει δυνατότητα επιλογής αγγλικής γλώσσας, παρά μόνο γερμανικής, ιταλικής και ισπανικής. Δεν νομίζω να κόστιζε κάτι να μπει και η αγγλική γλώσσα ως εναλλακτική. Κι αυτό είναι ένα αίτημα που ίσως έχουν κι άλλες χώρες πέραν της Ελλάδας. Απλά ο λόγος ήταν καθαρά εμπορικός, δηλαδή να μην μπορεί κάποιος λιανέμπορος να εισάγει το Pro από το εξωτερικό και να το πουλήσει φθηνότερα με όλες τις γλώσσες διαθέσιμες..
Ο σούπερ σταρ της Ρεάλ Μαδρίτης δεν φιγουράρει μόνο στο εξώφυλλο, αλλά και στο intro του παιχνιδιού, όπως επίσης και στην παρουσίαση του Champions League mode. Ο Λίονελ Μέσσι της Μπαρτσελόνα μετακόμισε στο Fifa κι ο…κλαψιάρης έμεινε μόνος του. Η μήπως όχι;
Με το ProActive ID η Konami αποφάσισε να συνεργαστεί με πολλούς μεγάλους ποδοσφαιριστές παγκοσμίως, ώστε να καταγράψει πλήρως τις κινήσεις τους και να τις αποτυπώσει στο παιχνίδι. Υπάρχουν 70 ξεχωριστά PlayerIDs που διαχωρίζουν τελείως τις κινήσεις των ισάριθμων ποδοσφαιριστών από όλους τους υπόλοιπους. Ο Silva της Manchester City, ο Ibrahimovic της Paris St. Germain και ο Rooney της Manchester United είναι μόνο ένα μικρό δείγμα του πόσο έχουν εμβαθύνει οι developers σε αυτόν τον τομέα. Πέρα από το στυλ παιχνιδιού, το κοντρόλ ή το σουτ, οι παίκτες αυτοί έχουν και τις ικανότητες των πραγματικών ποδοσφαιριστών που τους δίνουν σαφώς ένα ξεχωριστό πλεονέκτημα.
Η προπόνηση έχει υποστεί επίσης ολοκληρωτικές αλλαγές, καθώς σας βάζει στη διαδικασία να ολοκληρώσετε μια σειρά ασκήσεων που σας παρουσιάζονται εν μέσω οδηγών. Οι ασκήσεις αυτές περιλαμβάνουν πάσες, ντρίπλες, σουτ, 1-2 μεταβιβάσεις και σταδιακή εκμάθηση των κινήσεων, που ξεκινούν από απλές και εξελίσσονται σε σύνθετες για κάθε κατηγορία. Η προοδευτική εκμάθηση εφαρμόζεται από επαγγελματίες προπονητές κι αυτό σας το διαβεβαιώνω από πρώτο χέρι, την εποχή που έδινα εξετάσεις για το δίπλωμα της ΕΠΟ.
Στην εφαρμογή των ασκήσεων υπάρχουν ωστόσο ορισμένες παραλείψεις. Καταρχήν οι επεξηγήσεις παρουσιάζονται ενίοτε σύνθετα, κάτι που θα δυσκολέψει τους αρχάριους. Επιπλέον, η πρόοδός σας δεν αποθηκεύεται, οπότε αν σε μια ομάδα τριών ασκήσεων «κολλήσετε» προς το τέλος και βγείτε στο βασικό μενού, τότε θα χρειαστεί να επαναλάβετε τις ασκήσεις από την αρχή.
Ο χειρισμός του PES 2013 έχει την ίδια εικόνα με τα προηγούμενα χρόνια. Τα animations των ποδοσφαιριστών έχουν βελτιωθεί μόλις κατά 10-20%, καθώς παραμένουν και φέτος στην λογική της αργής ανταπόκρισης των κινήσεών σας. Το Teammate Control του PES 2012, με το οποίο ελέγχατε τους συμπαίκτες σας με το δεξί analog stick διατηρείται και φέτος, ενώ μια νέα προσθήκη του PES 2013 θα συζητηθεί πολύ. Πρόκειται για τις χειροκίνητες μεταβιβάσεις και συγκεκριμένα για το manual passing και το manual shooting.

Όπως ξέρετε ήδη, η ακρίβεια της πάσας επηρεάζεται από την ατομική ικανότητα κάθε παίκτη, ενώ η ταχύτητά της λιγότερο από την ικανότητα και περισσότερο από το πόσο κρατάτε πατημένο το αντίστοιχο κουμπί. Αυτό το μειονέκτημα προσπαθεί να εξαλείψει το manual passing. Τώρα μπορείτε να δώσετε μη αυτόματες πάσες, δηλαδή να οδηγήσετε την μπάλα ακριβώς στο σημείο που θέλετε. Αυτό γίνεται κρατώντας πατημένο το L2/LT και στη συνέχεια πατώντας την πάσα. Πρακτικά η κίνηση αυτή καθυστερεί ακόμη το gameplay (γιατί η πάσα θα φύγει με μεγαλύτερη καθυστέρηση) ενώ το βελάκι μεταβίβασης (αν δεν απενεργοποιηθεί) είναι δυστυχώς εμφανές και στο online mode, κάτι που προδίδει τις προθέσεις των παικτών.
Με παρόμοιο τρόπο μπορείτε να δώσετε μακρινές μπαλιές, προωθημένες πάσες ή ακόμα και σουτ. Το τελευταίο είναι must αν βρεθείτε τετ-α-τετ με τον αντίπαλο τερματοφύλακα κι έχετε περιορισμένο οπτικό πεδίο. Αλλά στις υπόλοιπες περιπτώσεις δεν θα έχετε την άνεση να σκεφτείτε που θα στείλετε την μπάλα. Κάτι ακόμα που πρέπει να αναφέρουμε είναι ότι στο manual passing πολλές φορές οι συμπαίκτες σας αποφεύγουν την μπάλα γιατί πιστεύουν ότι δεν προορίζονται για αυτούς. Το ίδιο θα συμβεί (ακόμα και στις απλές πάσες) αν βάλετε λίγο παραπάνω δύναμη απ’ το συνηθισμένο. Θα νομίζουν ότι οι μπάλα προορίζεται για τον μακρινό συμπαίκτη τους κι αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα ο αντίπαλός σας να την κλέψει άνετος.
Η αμυντική λειτουργία έχει επίσης αλλάξει σημαντικά στο PES 2013. Κρατώντας πατημένη την πάσα, μπορείτε να αμυνθείτε σε απόσταση ασφαλείας απ’ τον κάτοχο της μπάλας και να τον κόψετε την κατάλληλη στιγμή με το R1/RB. Η δυνατότητα αυτή δεν είναι διαθέσιμη ενώ τρέχετε, ένα θέμα στο οποίο θα πρέπει οπωσδήποτε να επιληφθούν οι developers. Κι αυτό διότι αν ο αντίπαλος επιθετικός τρέχει με την μπάλα στα πόδια, αν εσείς δεν τρέχετε και προσπαθείτε να κρατήσετε απόσταση τότε θα προσπεραστείτε πολύ εύκολα από τα πλάγια. Φέτος προστέθηκε επίσης και το τάκλιν, με διπλό πάτημα της πάσας. Μάλιστα υπάρχει μεγαλύτερη ακρίβεια ως προς τo collision detection, συνεπώς οι επαφές μεταξύ παικτών είναι άκρως ρεαλιστικές και το σύστημα πιο δίκαιο.
Στα κοντρόλ υπάρχει το πολυδιαφημισμένο “Trap” με το οποίο «παγιδεύετε» την μπάλα ώστε να την ελέγξετε καλύτερα. Στην πράξη είδαμε όμως ότι η μπάλα δεν "μαγνητίζεται" από το παπούτσι σας. Κρατώντας το δεξί trigger υποτίθεται ότι την στοπάρετε (π.χ. με το στήθος) και στη συνέχεια την κατευθύνετε εκεί που θέλετε. Το σύστημα αυτό δεν λειτουργεί πάντοτε και δείχνει να χρειάζεται ακόμη πολλές βελτιώσεις. Αυτό που λειτουργεί θετικά είναι το Dynamic One-Two, καθώς το 1-2 παίζεται πλέον πολύ πιο εύκολα. Ενώ κρατάτε το L1/RB, δίνετε πάσα κι ο παίκτης που έδωσε την μπάλα κάνει κίνηση. Αυτό σας επιτρέπει να του στείλετε αμέσως μια προωθημένη μπαλιά κι έτσι να δημιουργήσετε πολύ έξυπνα κενούς χώρους.
Τα σουτ είναι φέτος λιγότερο arcade και δεν αυτοματοποιούνται όπως στο PES 2012. Η κλίση του σώματος, η ικανότητα του παίκτη και κυρίως το σημείο που στοχεύετε έχει πλέον μεγαλύτερη αξία. Το manual shooting όπως προείπαμε θα πρέπει να προτιμάται στα ένας με έναν με τον γκολκίπερ, ενώ με διπλό πάτημα του σουτ μπορείτε να δώσετε φάλτσο στην μπάλα. Οι κεφαλιές αξίζει να σημειωθεί ότι δεν μπαίνουν με την χαρακτηριστική περυσινή ευκολία, είτε λόγω καλύτερης λειτουργίας των αμυντικών, είτε λόγω εξόδου των τερματοφυλάκων. Τέλος, για να κλείσουμε με το θέμα του χειρισμού, οι ντρίπλες είναι πιο εύκολες στην εκτέλεση (π.χ. με ένα R2/RT πατάτε την μπάλα χωρίς άλλο κουμπί), ενώ πέρα από τις κλασικές κινήσεις έχετε την δυνατότητα να περάσετε την μπάλα κάτω απ’ τα πόδια του αμυντικού, με το R1/RB, δεξί αναλογικό stick και στη συνέχεια R2/RT.Στην τελική έκδοση του PES 2013, το έκτο επίπεδο δυσκολίας (Super Star) είναι πραγματική πρόκληση για οποιοδήποτε έμπειρο χρήστη. Επιθετικά η CPU κάνει σωστά τη δουλειά της. Έχει καλές μεταβιβάσεις, βρίσκει εύκολα κενούς χώρους και φροντίζει πάντοτε να βγαίνει στην πλάτη της άμυνας ακόμα και με 30άρες ή 40άρες μπαλιές, χωρίς να την “ζαλίζει” στα πλάγια όπως έκανε πέρυσι (με τις γνωστές γιόμες).

Αμυντικά θα αισθανθείτε ασφυκτική πίεση και θα χρειαστείτε πολύ καλή κυκλοφορία της μπάλας και γρήγορους εξτρέμ. Είναι εμφανές ότι η μηχανή του παιχνιδιού ξέρει να μαρκάρει φέτος πολύ καλύτερα και μάλιστα χρησιμοποιεί ενίοτε man 2 man στους επιθετικούς σας ώστε οι αντίπαλοι αμυντικοί να τους έχουν μονίμως υπό επίβλεψη και να μην τους ξεγελάτε όποτε τρέχουν να σας πιέσουν.
Οι τερματοφύλακες αντιδρούν φέτος πιο ρεαλιστικά, έχοντας επιτυχείς εκτινάξεις και σταθερές επεμβάσεις, σε αντίθεση με το PES 2012 όπου τις περισσότερες φορές είχαν κυριολεκτικά «μανταλάκια στα χέρια». Αυτό όμως δεν τους δικαιολογεί στις εξόδους τους, όπου θα τύχει κάποιες φορές να διώξουν την μπάλα με γροθιές σε απόσταση λίγων μέτρων ή να την «χαστουκίσουν» ενώ θα είχαν όλη την άνεση να την μπλοκάρουν. Δεν λείπουν βέβαια και οι πιο σοβαρές γκάφες, όπως τα γκολ από φάουλ 50 μέτρων μετά από αναπήδηση της μπάλας ή το να μην διώχνεται η μπάλα έγκαιρα μετά από πίσω πάσα αμυνόμενου. Αν σας τύχει κάτι τέτοιο μια φορά σε κρίσιμο ματς, μπορεί να σας αναγκάσει άνετα να κλείσετε την κονσόλα! Τέτοιες περιπτώσεις μπορεί να αποβούν πραγματικά μοιραίες και δεν έχουν να κάνουν με την ατομική ικανότητα του τερματοφύλακα αλλά με λάθη της engine.
Όσο για τις αποφάσεις των διαιτητών, εδώ η Konami μας τα χαλάει για άλλη μια χρονιά. Απ’ τη μία οι ρέφερι δίνουν σφυρίγματα που δεν το περιμένετε (κυρίως όταν παίρνετε πόδια και μπάλα μαζί), απ’ την άλλη κλείνουν τα μάτια σε τρανταχτές περιπτώσεις, όπως ανατροπή παίκτη με τάκλιν ή τράβηγμα απ’ τη φανέλα! Ναι μεν τηρούν τους κανόνες των κίτρινων και κόκκινων καρτών, αλλά ακριβώς επειδή είναι πολλές οι περιπτώσεις που τους ξεφεύγουν, το αποτέλεσμα είναι το γήπεδο να μετατρέπεται σε ρινγκ στους online αγώνες…κι όποιον πάρει ο χάρος!
Το μενού που περιέχει το Master League και το Become a Legend, συνεχίζει να προσφέρει και φέτος την ιδανικότερη επιλογή για single-player παιχνίδι. Με τα όποια προβλήματα αυτή συνεπάγεται.

Στο Master League σας δίνεται εξ αρχής η επιλογή να αναλάβετε την ομάδα σας με τους πραγματικούς παίκτες της, κάτι που είχε αφαιρεθεί προσωρινά στο PES 2012. Θυμίζουμε ότι πέρυσι τέτοια εποχή, έπρεπε να ξεκλειδώσετε τους πραγματικούς παίκτες με 100 PES Points, κάτι που μας άφηνε όλους με την απορία έως ότου το ανακαλύψουμε!
Aπό εκεί και πέρα, το οικονομικό σύστημα είναι κακοσχεδιασμένο. Απ’ την πρώτη κιόλας σεζόν γίνεται υπολογισμός πληρωμής ετήσιων μισθών το μήνα Σεπτέμβριο. Δεν υπάρχουν μηνιαίες πληρωμές, ενώ μέσα σε μόλις δυο μήνες καλείστε να πληρώσετε όλους τους παίκτες για ένα έτος και να “αδειάσετε” το ταμείο σας! Η Konami όφειλε λοιπόν είτε να ορίσει τις πληρωμές ανά μήνα ώστε να προγραμματίσετε καλύτερα το μπάτζετ σας, είτε να τις πραγματοποιήσει στο τέλος της πρώτης σεζόν, για να έχετε κάποια χρήματα να κινηθείτε. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά πολύ σπάνια οι άλλες ομάδες θα ενδιαφερθούν για τους παίκτες σας, άρα δεν μπορείτε καν να εξοικονομήσετε χρήμα! Αν το μπάτζετ σας κριθεί αρνητικό, τότε η διοίκηση ξεπουλάει τους παίκτες που έχετε στην transfer list κι αν πάλι τα χρήματα δεν φτάνουν, τότε βάζει στο σφυρί τους μεγάλους σας παίκτες! Το αποτέλεσμα είναι την αμέσως επόμενη αγωνιστική η ομάδα σας να είναι αποδεκατισμένη.Στα μεταγραφικά υπάρχει για άλλη μια χρονιά η τάση των παικτών να μην θέλουν να έρθουν σε μικρομεσαίες ομάδες. Αν επιλέξετε ελληνικό σύλλογο, μην περιμένετε να κλείσετε ούτε καν παίκτες με 70-75 rating. Ο κάθε πικραμένος που συμμετέχει σε οποιαδήποτε μικρή ομάδα, θα προτιμήσει να κάτσει εκεί παρά να μπει στη διαδικασία οποιονδήποτε διαπραγματεύσεων, στις οποίες στην τελική δεν μπορείτε ποτέ να προτείνετε έναν στοιχειώδη μισθό. Highlight είναι οι εξωπραγματικές ομάδες νέων. Στον Παναθηναϊκό βρήκα ένα πουλέν 18 ετών κεντρικό αμυντικό με 81 rating. Απ’ τη πρώτη στιγμή που μπήκε ήταν ο καλύτερος όλων κι είχε όλους τους άλλους αμυντικούς να του…φέρνουν τα νερά! Αν θέλετε λοιπόν να κάνετε μεταγραφή, βολευτείτε με τις ακαδημίες σας και προτιμήστε την shortlist της Konami που περιλαμβάνει έτοιμες προτάσεις παικτών που σίγουρα θα έρθουν.
Δύο ακόμη αρνητικά που έρχονται να προστεθούν είναι οι τραυματισμοί και το loading. Για το πρώτο σκέλος, απλά θα σας πούμε ότι συνέβη το οξύμωρο του να χτυπάει ένας παίκτης σε κάθε αγωνιστική και μάλιστα στην προπόνηση και όχι μέσα στον αγώνα. Όσον αφορά στο loading, όχι μόνο έχει αυξηθεί αλλά επιβαρύνεται ακόμη περισσότερο λόγω του autosave που διενεργείται όποτε βλέπετε το κεντρικό μενού. Τουλάχιστον μία σημαντική προσθήκη είναι το άμεσο αποτέλεσμα αγώνα, που υπολογίζει μέσα σε δευτερόλεπτα τον επόμενο αγώνα σας χωρίς να χρειάζεται να παίξετε.
Στο Become a Legend όπου πραγματοποιείτε καριέρα παίκτη δεν έχουμε ιδιαίτερες αλλαγές. Μέσα στον αγώνα έχουμε μια νέα πανοραμική κάμερα που σας δίνει την αίσθηση ότι βλέπετε το γήπεδο από αερόστατο, ενώ ο ποδοσφαιριστής που ελέγχετε λαμβάνει μπαλιές όταν πρέπει, χωρίς όμως να μπορεί να τις ζητήσει από τους συμπαίκτες του.
Γενικά στο BAL θυμίζουμε ότι μπορείτε να προσλάβετε μάνατζερ και να κυνηγήσετε καριέρα σε μεγαλύτερο σύλλογο, να εγκαταλείψετε την ομάδα σας στα μέσα της σεζόν ή να εκμεταλλευτείτε τα νέα boost items. Πρόκειται για αντικείμενα τα οποία κερδίζετε όσο παίζετε online αγώνες και που αξιοποιούνται πάνω στον παίκτη σας. Για παράδειγμα, μία μπάλα προπόνησης για μακρινές πάσες, προσθέτει στον παίκτη σας τον ανάλογο πόντο. Αντίστοιχα ένα…τσαμπί μπανάνες του μειώνει την κόπωση για το επόμενο ματς.
Μία πολύ σημαντική αλλαγή από φέτος είναι ο μηχανισμός λειτουργίας των online servers. Όταν επιλέξετε να συνδεθείτε για να παίξετε αγώνα (είτε φιλικό, είτε στο Master League Online), θα σας δοθεί αντίπαλος με χαμηλό ping, ώστε να μην έχετε καθόλου lag. Τέρμα πια οι «τηλεμεταφορές» των ποδοσφαιριστών και τα disconnections. Επιτέλους μπορούμε να απολαύσουμε το Master League Online με την ησυχία μας! Όσο για εκείνους που ξενερώνουν για τον Α ή Β λόγο από έναν online αγώνα (π.χ. ο αντίπαλός τους στο MLO έχει παικταράδες ή θεωρούν ότι τους αδικεί η engine), με το πρώτο patch του PES 2013 που είναι διαθέσιμο από χθες, υπάρχει η επιλογή να εγκαταλείψετε τον αγώνα στο ημίχρονο. Νόμιμα και δίκαια, με τους πόντους να δίνονται στην αντίπαλη ομάδα, χωρίς να χρειάζεται να αποσυνδεθείτε ή να ρίξετε τον άλλο με DDOS Attack για να πάρετε τους πόντους του (ναι, σε εσάς τους hackers μιλάω).
Η Konami δείχνει ότι φέτος πρόσεξε ιδιαίτερα το online mode, το οποίο εδώ που τα λέμε συμβάλει τα μέγιστα στην αντοχή ενός ποδοσφαιρικού game. Mπορείτε για παράδειγμα να αφήσετε αξιολόγηση προς τον αντίπαλό σας στο τέλος του ματς και να ορίσετε ψευδώνυμο για το προφίλ σας, το οποίο θα εμφανίζεται προς τον αντίπαλο χρήστη στην οθόνη εύρεσης αντιπάλου. Εκεί όπου η ιαπωνική εταιρεία έσφαλε είναι στο διαδικαστικό μέρος του να συνδεθεί κάποιος online. Στα PC απαιτείται το γνωστό Konami ID, ενώ τόσο στα PC όσο και στις κονσόλες, για να μπορέσετε να παίξετε με περισσότερους αντίπαλους θα πρέπει να ανοίξετε ports, πίνακες NAT, DMZ και τα συναφή. Όλα αυτά δεν γνωρίζουμε πόσα χρόνια ακόμα θα μας ταλαιπωρούν, αλλά μαζί με κάθε Pro θα πρέπει να παραδίδουν και μαθήματα… τεχνικού δικτύου ή tutorial για το πώς δουλεύει το portforwarding.com. Γιατί κακά τα ψέματα, οι περισσότεροι gamers δεν είναι γνώστες ή δεν γνωρίζουν πως θα βρουν αυτές τις πληροφορίες.
Η ποιότητα γραφικών του Pro Evolution Soccer 2013 διατηρεί τα ίδια περυσινά επίπεδα. Τα animations των παικτών και ιδιαίτερα των τερματοφυλάκων, έχουν βελτιωθεί σημαντικά, τόσο με το motion capturing, όσο και με το Player ID, όπου κάθε παίκτης εκτελεί τις δικές του ξεχωριστές κινήσεις. Ειδικά οι τερματοφύλακες αποκρούουν ή σκύβουν και μπλοκάρουν την μπάλα, ακριβώς όπως οι επαγγελματίες πορτιέρο σε έναν αγώνα Champions League. Αυτό δείχνει ότι οι developers εμπιστεύτηκαν φέτος αξιόλογους ποδοσφαιριστές για την καταγραφή των κινήσεων, με κορυφαίο όλων φυσικά τον Cristiano Ronaldo.Στα πρόσωπα των παικτών, το bump mapping θα εξακολουθήσει και φέτος να είναι ανώτερο στο Pro Evolution Soccer 2013 σε σχέση με αυτό του Fifa 13, με μόνη εξαίρεση τις αντιδράσεις των ματιών που θα μπορούσαν να είναι πιο προσεγμένες. Όσο για τον σχεδιασμό των γηπέδων, πρόκειται για έναν τομέα που δεν δόθηκε ιδιαίτερο βάρος, καθώς τα textures των κερκίδων έχουν έντονο aliasing και οι φίλαθλοι στις εξέδρες είναι μόλις 4-5 χαρακτήρες που έχουν υποστεί copy-paste ώστε να «γεμίσει» το γήπεδο. Φυσικά, για άλλη μια φορά, αυτό έγινε ώστε να ελαφρύνει αρκετά η μηχανή γραφικών.
Η περιγραφή αγώνα απ’ τους Χρήστο Σωτηρακόπουλο και Γιώργο Θαναηλάκη, συνεχίζει για τρίτη χρονιά, διατηρώντας όμως τόσο πολλές παύσεις στο σχολιασμό (όπου θα έπρεπε να αναφέρονται ονόματα παικτών) όσο και τα κλασικά λάθη του παρελθόντος. Φράσεις όπως “Τους χρειάζεται δολοφονικό ένστικτο” ή “Έχασαν τη μάχη αλλά όχι τον πόλεμο” καταντούν πλέον πολύ κλισέ. Σε αυτές βέβαια έρχονται να προστεθούν νέες ατάκες, όπως το “Έστειλε το σουτ στα περιστέρια” ή “Έπρεπε να σηκώσει το…κεφαλάκι του και να ψάξει για συμπαίκτη”! Οι fans των δύο σχολιαστών πραγματικά θα ενθουσιαστείτε απ’ τις νέες εμπνεύσεις τους.
Το θετικό είναι ότι η περιγραφή ακούγεται ομαλά, χωρίς να διακόπτει απότομα ο ένας σχολιαστής τον άλλο. Με απλά λόγια, αν κάποιος αρχίσει να μιλάει και διεξαχθεί μια φάση ώστε να χρειαστεί να τον διακόψει ο άλλος, τότε ο πρώτος θα χαμηλώσει ομαλά τον τόνο της φωνής του. Από εκεί και πέρα, θα έπρεπε σίγουρα να υπάρξουν περισσότερες περιγραφές στα ονόματα, κάτι που είναι ευθύνη της Konami. Για να γίνει σωστή δουλειά ίσως θα έπρεπε ο ίδιος ο Σωτηρακόπουλος με τον Θαναηλάκη να κάτσουν να παίξουν Pro και να δουν τα λάθη τους.
Στην επιλογή μουσικών κομματιών η Konami εκπλήσσει, καθώς έκλεισε πολλές σημαντικές μεταγραφές. Από το Ai se tu puego του Michel Telo που έχει κάνει πάταγο, μέχρι τον Rednek με το They Call Me που αντικατοπτρίζει την βρετανική mainstream, η μουσική θα καλύψει όλα τα γούστα. Το μόνο αρνητικό είναι ότι τα tracks είναι λίγα και καταντούν από ένα σημείο κι έπειτα επαναλαμβανόμενα.
Ο σημαντικότερος λόγος για να αποκτήσετε το Pro Evolution Soccer 2013 εξακολουθεί να είναι το Master League Online και γενικά η βελτιωμένη online εμπειρία που αυτό προσφέρει και που για πρώτη φορά στην ιστορία της σειράς δεν έχει lag. Ο δεύτερος πιο σημαντικός λόγος είναι τα νέα Player IDs που κάνουν τους παίκτες παγκόσμιας κλάσης να ξεχωρίζουν από τα υπόλοιπα “γατάκια”. Και με την προσθήκη του έκτου επιπέδου δυσκολίας (Super Star) κάθε guru του Pro θα βρει φέτος τον μάστορά του.
Στον αντίποδα όμως, ενώ η Konami προσπάθησε να αξιοποιήσει τον χρόνο της σωστά και να επενδύσει στις αδυναμίες της, στον τομέα του gameplay δεν κατάφερε να μας δώσει πραγματικά αυτό που θέλαμε. Τα σουτ και οι σέντρες μπορεί να έχουν μεγαλύτερο ρεαλισμό, όμως τα animations δεν δουλεύτηκαν καθόλου, καθότι αυτό γίνεται ήδη εν όψει του PES 2014 που αναμένεται με την Fox engine. Σε συνδυασμό δε με τις αργές μεταβιβάσεις, το gameplay εξακολουθεί να είναι αργό, ενίοτε και εκνευριστικό, ιδίως όταν οι διαιτητές θυμίζουν εποχές “παράγκας”. Επί της ουσίας πάντως, ο φετινός τίτλος αποτελεί πρόκληση, είναι πιο διασκεδαστικός από τον περυσινό, δείχνει σημάδια ανάκαμψης και συστήνεται ανεπιφύλακτα σε όλους τους πιστούς fans της σειράς που δεν θέλουν με τίποτα να την εγκαταλείψουν.

H βαθμολογία μας:

Pro Evolution Soccer 2013: 8/10

Read More

FAR CRY 2:REVIEW

Far Cry, περίπου πέντε χρόνια πριν. Το παιχνίδι της Crytek ήταν μια πρωτόγνωρη εμπειρία για τους fans των FPS, καθώς μας επέτρεπε να πλησιάσουμε την οποιαδήποτε κατάσταση με όποιο τρόπο θέλαμε. Το Far Cry έδωσε νόημα στην λέξη «επιλογή», κάτι που δεν είχε κάνει άλλο shooter τόσο αποτελεσματικά μέχρι τότε. Λίγο αργότερα, η Crytek άφησε το franchise για να ασχοληθεί με το Crysis, και τα ηνία ανέλαβε η Ubisoft Montreal.

Ομολογώ πως όταν έμαθα πως ετοιμάζεται το Far Cry 2, αμέσως μου ήρθε στο μυαλό η πιθανότητα κατρακύλας της σειράς στην μετριότητα. Φοβήθηκα, ανησύχησα. Υπάρχει άραγε Far Cry χωρίς την Crytek; Όπως έχουμε δει πάμπολλες φορές στην βιομηχανία των games και του κινηματογράφου, όταν το sequel αναλαμβάνουν δημιουργοί διαφορετικοί από αυτούς του original, το αποτέλεσμα δεν είναι το ιδανικό. Μετά από τρία χρόνια υπό ανάπτυξη, το Far Cry 2 είναι επιτέλους εδώ. Ευτυχώς οι φόβοι και οι αμφιβολίες που είχα φαίνεται πως δεν είχαν βάση τελικά, καθώς το παιχνίδι βαδίζει στα βήματα του προκατόχου του. Και αυτό, πιστέψτε με, είναι καλό.

Τα τροπικά νησιά και οι μεταλλαγμένοι αποτελούν παρελθόν. Την θέση τους παίρνει η πανέμορφη αλλά σκληρή και αφιλόξενη Αφρική. Δολοφονίες, προδωσίες, βιασμοί, ανταρσίες, πισώπλατες μαχαιριές, απελάσεις, μισθοφόροι, πολέμαρχοι, πρόσφυγες…Αυτός είναι ο κόσμος του Far Cry 2, o oποίος δίνει τεράστιο ενδιαφέρον στο παιχνίδι. Η ιστορία είναι απλή. Αναλαμβάνετε τον ρόλο ενός μισθοφόρου, με αποστολή να δολοφονήσετε το Τσακάλι, έναν μεγαλέμπορο όπλων που εφοδιάζει τις δύο αντιμαχόμενες πλευρές στον εμφύλιο που έχει ξεσπάσει. Αυτό θα το πετύχετε κάνοντας διάφορες βρωμοδουλειές για τα δύο factions, με σκοπό να αποσπάσετε πληροφορίες.

Ύστερα από έναν σύντομο πρόλογο, το παιχνίδι ξεκινά και σας δίνει αμέσως την δυνατότητα να πάτε όπου θέλετε, όπως θέλετε, στον τεράστιο κόσμο του. Η μεταφορά γίνεται με λεωφορεία (loading screens), μέσω των, λίγων είναι η αλήθεια, στάσεων ή με αμάξια και τζιπ, τα οποία μπορείτε να βρείτε παρκαρισμένα σε διάφορα σημεία. Φυσικά, υπάρχει και ο ποδαρόδρομος αλλά αυτό δεν συστήνεται καθώς οι αποστάσεις είναι τεράστιες. Διάσπαρτα στον χάρτη βρίκονται διάφορα σημεία ενδιαφέροντως. Πρώτον, τα οπλοπωλεία. Δεύτερον, τα καταφύγια, στα οποία μπορείτε να σώζετε την πρόοδό σας. Τρίτον, τα φυλάκια, όπου μπορείτε να βρείτε προμήθειες, αφού βέβαια αντιμετωπίσετε τους τρεις-τέσσερις φρουρούς που βρίσκονται στο καθένα. Πέρα από αυτά, υπάρχουν bars, εκκλήσίες κλπ, που όμως δεν έχουν τόσο ενδιαφέρον. Περισσότερα γι αυτά στην συνέχεια.

Η επιλογή είναι το κύριο χαρακτηριστικό του gameplay στο Far Cry 2. Από την στιγμή που αναλαμβάνετε μία αποστολή, ο τρόπος που θα την εκτελέσετε εξαρτάται αποκλειστικά από εσάς. Θα ακολουθήσετε stealth τακτική; Ή πάτε κατευθείαν για φουλ επίθεση; Θα ακολουθήστε τον σύντομο δρόμο που όμως είναι και πιο επικίνδυνος, λόγω των πολλών φυλακίων που θα συναντήσετε; Ή θα προτιμήσετε την πιο ασφαλή αλλα και χρονοβόρα διαδρομή; Με ποια όπλα θα πάτε στη μάχη; Θα πάτε σε κάποιο καταφύγιο πρώτα για να σώσετε το παιχνίδι: Ή θα εμπλακείτε άμεσα στην μάχη, ρισκάροντας έτσι να ξεκινήσετε από αρκετά πιο πίσω, αν πεθάνετε; Θα επιτεθείτε κατά την διάρκεια της ημέρας, ή την νύχτα; Θα καθαρίσετε τον στόχο σας; Ή θα δεχτείτε την προσφορά που σας κάνει και θα τον αφήσετε να ζήσει; Καθόλη την διάρκεια του παιχνιδιού καλείστε να πάρετε κρίσιμες αποφάσεις για την συνέχεια.

Οι περισσότερες εκ των αποστολών έχουν απλούς και συγκεκριμένους στόχους. Συνήθως πρέπει να δολοφονήσετε κάποιον ή να καταστρέψετε κάτι, έτσι ώστε το ένα faction να αποκτήσει το πλεονέκτημα έναντι του άλλου. Με τον ένα τρόπο ή τον άλλο θα συναντήσετε και κάποιους buddies. Τις περισσότερες φορές, ένας από αυτούς επικοινωνεί μαζί σας και σας κάνει μία εναλλακτική προσφορά. Για παράδειγμα, να σκοτώσετε κάποιον άλλο, ή να κάνετε κάτι άλλο πριν προχωρήσετε στο κυρίως μέρος της αποστολής. Το τι κάνετε εδώ δεν έχει ιδιαίτερη σημασία. Παρόλα αυτά, οι buddies είναι ιδιαίτερα χρήσιμοι κατά την διάρκεια των μαχών, καθώς λειτουργούν ως ένα είδος “continue”, γιατί δεν σας αφήνουν να πεθάνετε. Βέβαια για να γίνει αυτό, πρέπει να έχετε ειδοποιήσει κάποιον από αυτούς, ώστε να είναι έτοιμος να σας υποστηρίξει. Δυστυχώς, εδώ χάνεται ένα μεγάλο μέρος του ρεαλισμού που περιέχει το παιχνίδι. Οι buddies εμφανίζονται κυριολεκτικά από το πουθενά, και αυτό μάλιστα μόνο όταν είστε έτοιμοι να τα φτύσετε.

Το Far Cry 2 αναπαριστά την Αφρική εκπληκτικά. Πολλά είδη βλάστησης, δάση, ποτάμια, ζώα, βουνά, ζούγκλες, χωματόδρομοι, πρωτόγονα χωριά, καλύβες, κτίρια με την ανάλογη αρχιτεκτονική, εγκαταλελειμένα και κατεστραμένα αμάξια και καταφύγια, και πολλά άλλα. Ο κόσμος του παιχνιδιού βρίσκεται σε αποσύνθεση. Αυτό το βλέπετε παντού και κάθε στιγμή. Τα όπλα έχουν τον πρώτο λόγο. Shoot first, ask questions later. To κλίμα είναι αρρωστημένο. Η βία κυριαρχεί. Ο εμφύλιος πόλεμος έχει καταστρέψει την περιοχή. Τα πάντα έχουν ημερομηνία λήξης. Τα αμάξια παθαίνουν βλάβες. Τα όπλα μπλοκάρουν μετά από εκτενή χρήση. Αυτό με τη σειρά του σας αναγκάζει να αγοράσετε αναβαθμίσεις για να μην μείνετε στα κρύα του λουτρού. Μόνο παρατράγουδο στα παραπάνω είναι οι απλοί πολίτες, που λάμπουν δια της απουσίας τους. Παντού βλέπετε μόνο άντρες με όπλα κλπ. Δεν υπάρχουν παιδιά που παίζουν, γυναίκες που μεταφέρουν τρόφιμα, πλένουν κλπ. Ακόμα και τα ζώα είναι μετρημένα στα δάκτυλα. Γενικώς, δεν υπάρχει η απαραίτητη ζωντάνια.

Ο κάθε στόχος που πρέπει να βγάλετε από τη μέση βρίσκεται πάντα σε μια περιοχή η οποία φρουρείται. Η ιδανικότερη προσέγγιση εδώ, είναι να βρείτε κάποιο σημείο σε μεγάλο ύψος, και να αρχίσετε να καθαρίζετε τους πάντες με το sniper rifle. Αφού σκοτώσετε τους περισσότερους εχθρούς, στην συνέχεια μπορείτε να φτάσετε στον στόχο σας με λιγότερο κίνδυνο να φάτε μια σφαίρα κατακούτελα από το πουθενά. Δυστυχώς, το ΑΙ των εχθρών αφήνει ανάμικτες εντυπώσεις. Ενώ υπάρχουν κάποια έξυπνα scripts, όπως η αλληλοϋποστήριξη μεταξύ τους όταν χτυπηθεί κάποιος, αρκετές φορές η συμπεριφορά τους είναι εντελώς γελοία. Κάποιοι κάθονται εντελώς ακίνητοι ακόμα και όταν είστε κοντά τους, ενώ άλλοι για να σας πλησιάσουν μπαίνουν σε αμάξι, την στιγμή που βρίσκεστε λίγα μέτρα μακριά και έτσι γίνονται έυκολος στόχος.

Πάντως οι μάχες είναι διασκεδαστικές και αγωνιώδεις. Αυτό οφείλεται σε διάφορους παράγοντες, όπως η φωτιά για παράδειγμα. Το Far Cry 2 διαθέτει την πιο όμορφη και κυρίως την πιο ρεαλιστική φωτιά που έχουμε δει σε videogame. Χρησιμοποιήστε το φλογοβόλο ή μία μολότοφ σε περιοχή όπου υπάρχουν δέντρα, χόρτα κλπ. Η φωτιά εξαπλώνεται με αληθοφανή τρόπο, ενώ λειτουργεί και σαν αντιπερισπασμός. Φυσικά μπορείτε να κάψετε ζωντανό οποιονδήποτε εχθρό, με θεαματικά αποτελέσματα. Για να αναπληρώσετε την υγεία σας, χρησιμοποιείτε σύρριγγες, ενώ όταν είστε έτοιμοι να πεθάνετε, δεν φτάνει μόνο αυτό. Πρέπει να επουλώσετε την βασική πληγή πρώτα, βγάζοντας σφαίρες και άλλα αντικείμενα από τα χέρια ή τα πόδια σας κλπ. Όλα αυτά γίνονται με μια σειρά από βάρβαρα και απολαυστικά animations. Τέλος, κατά την διάρκεια της μάχης το όπλο σας πιθανόν να μπλοκάρει και να μείνετε εκτεθειμένοι. Σε τέτοιες περιπτώσεις η κάλυψη παίζει σημαντικό ρόλο.

Μπορείτε να κουβαλάτε μέχρι και τέσσερα όπλα: το κύριο, το δευτερεύον, το special και το μαχαίρι. Πρέπει να σκεφτείτε προσεκτικά με ποια όπλα θα εμπλακείτε στην μάχη που ακολουθεί. Πολλά είναι κλειδωμένα στην αρχή του παιχνιδιού και εδώ μπαίνουν στο κόλπο οι side-missions. Oι έμποροι όπλων σας αναθέτουν κάποιες απλές αποστολές. Με την επιτυχή εκτέλεσή τους ξεκλειδώνετε νέα όπλα και εξαρτήματα γι αυτά. Αυτές οι side-missions είναι και οι σημαντικότερες που μπορείτε να αναλάβετε. Και πάλι όλα εξαρτώνται από εσάς. Θα ασχοληθείτε με το κύριο objective χωρίς όμως να έχετε εξελιγμένα όπλα, ή θα αφιερώσετε λίγο χρόνο στο να ξεκλειδώσετε περισσότερα;

To μεγαλύτερο παράπονο που έχω από το Far Cry 2 αφορά την σπατάλη χρόνου. Το παιχνίδι σας αναγκάζει να σπαταλάτε τον χρόνο σας, οδηγώντας ασταμάτητα από το ένα σημείο στο άλλο. Από τη στιγμή που πρέπει να πηγαίνετε σε κάποιο καταφύγιο για να σώσετε την πρόοδό σας (εκτός και αν μόλις εκπληρώσατε κάποια αποστολή, οπότε μπορείτε να κάνετε save εκείνη τη στιγμή), έπρεπε τουλάχιστον να υπάρχουν περισσότερες στάσεις λεωφορείου. Δυστυχώς αυτές είναι γύρω στις τέσσερις με πέντε για την κάθε μία από τις δύο κύριες περιοχές του παιχνιδιού. Μόλις δείτε τους τεράστιους χάρτες θα καταλάβετε τί εννοώ. Πρόκειται για έναν φτηνό τρόπο να επιμυκηνθεί η διάρκεια του single player και τίποτε άλλο. Είπαμε, open world, αλλά όχι και έτσι…

Μιας και πιάσαμε τα παράπονα, ας ασχοληθούμε λίγο και με το multiplayer. Eδώ ξεχωρίζει ο map editor, ο οποίος σας επιτρέπει να δημιουργήσετε τους δικούς σας multiplayer χάρτες. Από εκεί και πέρα όμως, ο συγκεκριμένος τομέας δεν εντυπωσιάζει ιδιαίτερα. Υποστηρίζονται έως και 16 παίκτες, ενώ υπάρχουν τα κλασσικά modes όπως deathmatch, team deathmatch και το Uprising που μοιάζει με το territories. Σε κάποιους χάρτες μπορείτε να χρησιμοποιήσετε οχήματα, ενώ ο ρυθμός γενικώς είναι αργός. Όσο παίζετε, συλλέγετε διαμάντια που εν συνεχεία μπορούν να χρησιμοποιηθούν για το ξεκλείδωμα νέων όπλων. Αν έπαιζα το multiplayer του Far Cry 2 δύο χρόνια πριν, θα σας έλεγα ότι είναι κορυφαίο. Όχι όμως αυτήν την εποχή, με το Call of Duty 4 και το Bad Company εκεί έξω. Είναι αξιόλογο μεν, αλλά δεν έχει την μαγεία των δύο προαναφερθέντων τίτλων. Δεν έχει αυτό το κάτι ξεχωριστό που θα μας κάνει να παίζουμε για μήνες.

Το FC2 στις κονσόλες αποτελεί port από την έκδοση για PC και αυτό φαίνεται. Tα textures χαμηλής ανάλυσης και το υπερβολικά υψηλό contrast είναι τα μεγαλύτερα προβλήματα. Τα περιβάλλοντα είναι όμορφα, το animation ομαλό, το draw distance μεγάλο και τα μοντέλα χαρακτήρων ικανοποιητικά. Κανένας τομέας όμως δεν πιάνει κορυφή. Υπάρχουν στιγμές που το παιχνίδι δείχνει εντυπωσιακό. Υπάρχουν όμως και στιγμές που δείχνει απογοητευτικό. Πάντως σε γενικές γραμμές έμεινα ικανοποιημένος, γιατί, όπως ανέφερα πιο πάνω, η απεικόνιση της Αφρικής είναι απόλυτα ακριβής. Όσο για τον ήχο, τα ηχητικά εφέ κλέβουν την παράσταση και ειδικά οι ήχοι των πυροβολισμών, η οποίο είναι εκκωφαντικοί και απόλυτα ρεαλιστικοί. Το soundtrack βασίζεται στην αφρικανική κουλτούρα με τα ανάλογα μουσικά κομμάτια, χωρίς να αποτελεί κάτι ιδιαίτερο.

Το Far Cry 2 σας δίνει απόλυτη ελευθερία επιλογών και αυτό είναι το σημαντικότερο θετικό του. Σας τοποθετεί σε έναν αφιλόξενο, σχεδόν πρωτόγονο κόσμο και σας ξαμολά σαν να είσασταν θηρίο στο κλουβί. Το τι θα κάνετε από εκεί και πέρα είναι δικό σας θέμα. Φυσικά δεν είναι τέλειο, κάθε άλλο. Είναι όμως διαφορετικό από τα υπόλοιπα. Δεν έχει cutscenes, δεν σας τοποθετεί στον ρόλο του «καλού πρίγκηπα» και δεν φοβάται να απεικονίσει την σκληρή πραγματικότητα του τρίτου κόσμου. Στην ζούγκλα και στον κόσμο του Far Cry 2 επικρατεί ο νόμος του ισχυρού. Πρόκειται για ένα ψηφιακό ταξίδι στην Αφρική, το οποίο θα απολαύσετε.

Η βαθμολογία μας


Far Cry 2: 8.5/10

Read More

KILLZONE 2:REVIEW

Ψάξτε όσο θέλετε, αλλά δύσκολα θα βρείτε παιχνίδι που να έχει προκαλέσει περισσότερες συζητήσεις από όσες έχει προκαλέσει το Killzone 2. Συνοδευόμενο από τρομακτικό hype, μεγαλύτερο και από αυτό του Halo 3, και με το φάντασμα του περίφημου CGI trailer που είδαμε στην Ε3 2005 να πλανάται απειλητικά από πάνω του, το Killzone 2 είναι επιτέλους εδώ, περίπου τέσσερα χρόνια μετά την επίσημη ανακοίνωσή του. Οι προσδοκίες είναι υψηλές, ίσως υπερβολικά υψηλές. Καταφέρνει το παιχνίδι να ανταποκριθεί σε αυτές;

Στο πρώτο Killzone, οι Helghast, που είναι οι «κακοί» της ιστορίας, εισέβαλαν στον πλανήτη Vekta προκειμένου να τον καταλάβουν, αλλά τελικά δεν τα κατάφεραν. Οι δυνάμεις του ISA, του οργανισμού που αποτελεί το αντίπαλο δέος των Helghast, αμύνθηκαν επιτυχώς και αφού εκδίωξαν τους αντιπάλους τους, αποφάσισαν να τους… απαντήσουν με το ίδιο νόμισμα. Έτσι λοιπόν, στο Killzone 2 οι ρόλοι αντιστρέφονται. Οι ISA είναι αυτή τη φορά οι εισβολείς, έχοντας στόχο να καταλάβουν τον πλανήτη Helghan και να συλλάβουν τον Scholar Visari, αρχηγό των Helghast, οι οποίοι πλέον πρέπει να υπερασπιστούν τον κόσμο τους. Εσείς αναλαμβάνετε τον ρόλο του Sev, ενός στρατιώτη των ISA και μέλος της ομάδας Alpha, μαζί με τους Rico Velasquez, Dante Garza και Thomas Natko.

Αξίζει να σημειωθεί πως, παρά το ότι η ιστορία διαδραματίζεται στο μέλλον και σε άλλους πλανήτες, το όλο θέμα μοιάζει με το τελευταίο στάδιο του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου. Από τη μία οι Helghast, οι οποίοι είναι συσπειρωμένοι γύρω από έναν φανατικό, αυταρχικό δικτάτορα και πιστεύουν πως είναι ανώτεροι από τις υπόλοιπες ανθρώπινες φυλές, όπως οι Ναζί. Προσπάθησαν να καταλάβουν τον πλανήτη Vekta αλλά απέτυχαν και πλέον είναι στριμωγμένοι. Από την άλλη οι ISA, οι οποίοι, σαν τους Συμμάχους, αποφασίζουν να τελειώσουν τον πόλεμο μια και καλή, εισβάλλοντας στο «σπίτι» των αντιπάλων τους, με στόχο να τιμωρήσουν παραδειγματικά τον Scholar Visari, που είναι ο «Χίτλερ» της ιστορίας. Οι Helghast θα δώσουν και την ζωή τους προκειμένου να υπερασπιστούν την τιμή του Visari. Οι ομοιότητες δεν σταματούν εκεί και γενικώς, είναι ξεκάθαρο πως η Guerilla σχεδίασε τους Helghast με βάση τους Ναζί. Γι αυτό άλλωστε και αυτοί αποτελούν ένα από τα πιο ενδιαφέροντα factions που έχουμε δει σε videogame.

Κάτι άλλο που πρέπει να έχετε υπόψη, είναι το πλουσιότατο backstory του Killzone universe. Ο πόλεμος μεταξύ των ISA και των Helghast αποτελεί απλά το τελευταίο στάδιο μιας ιστορίας που αρχίζει τον 21ο αιώνα και είναι γεμάτη με γεγονότα που οδήγησαν στην τωρινή σύγκρουση. Αν θέλετε να έχετε μία πλήρη εικόνα του τι παίζεται στο Killzone franchise, διαβάστε το backstory στο killzone.com.

Εσείς, ως Sev, παρέα με τους συντρόφους σας, ανήκετε στις μονάδες των ISA που έχουν την πιο σημαντική αποστολή: να καταλάβουν την πόλη Pyrrhus, πρωτεύουσα των Helghast και φυσικά να συλλάβουν τον Visari. Οι διοικητές του ISA πιστεύουν ότι η εισβολή στον Helghan θα είναι σχετικά εύκολη υπόθεση και έχουν φροντίσει να περάσουν αυτήν τη νοοτροπία και στους στρατιώτες. Ως εκ τούτου, με την προσγείωσή τους στον εχθρικό πλανήτη, βρίσκονται προ εκπλήξεως. Οι καιρικές συνθήκες είναι το λιγότερο αντίξοες, οι αντίπαλοι είναι έτοιμοι να πεθάνουν για τον ηγέτη τους, ενώ το οπλοστάσιό τους είναι ανέλπιστα δυνατό. Ο Helghan αποδεικνύεται κόλαση για εσάς και τους συντρόφους σας, και πλέον μία διαδικαστική αποστολή μετατρέπεται σε αγώνα για επιβίωση. Το σενάριο θα σας κρατήσει έντονο το ενδιαφέρον καθ’ όλη την διάρκεια του παιχνιδιού. Μπορεί να μην υπάρχουν οι τρελές ανατροπές, αλλά σίγουρα θα εκπλαγείτε από την αποφασιστικότητα και τις πράξεις των αντιπάλων σας, προκειμένου να σας εξολοθρεύσουν.

Το Killzone 2 διαδραματίζεται κατά κύριο λόγο μέσα και γύρω από την Pyrrhus City, ενώ κατά διαστήματα θα επισκεφθείτε και κάποιες άλλες περιοχές του πλανήτη Helghan. Παρόλο που δεν αποτελεί κάτι ουσιαστικά διαφορετικό, ομολογώ πως απόλαυσα ιδιαίτερη την αίσθηση του να είμαι ο εισβολέας, έστω και αν οι αντίπαλοί μου είναι καθάρματα όπως και να το κάνουμε. Με κάθε επιτυχία μου, ένιωθα πως πραγματικά έπαιρνα κάτι από τους Helghast. Όσο προχωρούσα στο εκάστοτε επίπεδο, ένιωθα ότι καταλαμβάνω το «σπίτι» τους.

Οι μάχες του Killzone 2 είναι απολαυστικές, και γι αυτό ευθύνονται διάφοροι παράγοντες. Ξεκινώ από τον χειρισμό, από τον οποίο ξεχωρίζουν δύο στοιχεία. Πρώτον, το πρωτότυπο σύστημα κάλυψης πρώτου προσώπου. Το Killzone 2 είναι το πρώτο FPS που τολμά να χρησιμοποιήσει την κάλυψη (που λόγω του Gears of War αποτελεί τη νέα μόδα) όπως την χρησιμοποιούν τα πρόσφατα third-person shooters. Με το πάτημα ενός πλήκτρου «κολλάτε» στον τοίχο που βρίσκεται κοντά σας, και από εκεί και πέρα ξεμυτίζετε για να πυροβολήσετε. Όλα αυτά πάντα σε πρώτο πρόσωπο, κάτι που κάνει την όλη εμπειρία πολύ πιο άμεση και ρεαλιστική. Το μόνο παράπονο που έχω από το first-person cover system αφορά τo ότι δεν μπορείτε να σκύψετε κατά βούληση.

Ο χειρισμός σε γενικές γραμμές είναι κλασσικός για FPS, αλλά έχει άλλη μία αξιοσημείωτη διαφορά. Είναι σχεδιάσμενος με στόχο να σας δίνει την αίσθηση του ότι πραγματικά ελέγχετε ένα στρατιώτη, φορτωμένο με εξοπλισμό. Με λίγα λόγια ο χειρισμός μπορεί να χαρακτηριστεί «βαρύς», και αυτό επηρεάζει την κίνησή σας, την στόχευσή σας κλπ. Σε αρκετούς μπορεί να μην αρέσει αυτό, ιδιαίτερα αν έχουν συνηθίσει τον χειρισμό των υπόλοιπων FPS. Όμως σε τελική ανάλυση, αποτελεί ένα στοιχείο που δίνει ακόμα περισσότερο ρεαλισμό στο παιχνίδι και φυσικά το κάνει ακόμα πιο ξεχωριστό. Προσωπικά μου άρεσε, και πιστεύω ότι αργά ή γρήγορα, όταν εγκλιματιστείτε στο παιχνίδι θα συμφωνήσετε και εσείς.

Το Killzone 2 έχει στόχο να σας απορροφήσει πλήρως στην εμπειρία που προσφέρει, γι αυτό και εκμεταλλεύεται την δυνατότητα αναγνώρισης κίνησης του Dual Shock 3 (ή του SIXAXIS φυσικά) με δύο έξυπνους τρόπους. Συγκεκριμένα, το motion sensitivity χρησιμοποιείται για την ενεργοποίηση εκρηκτικών και το γύρισμα βαλβίδων, με τα εικονικά χέρια σας να στρίβουν καθώς στρίβετε το χειριστήριο, και να εκτελούν τις σχετικές κινήσεις. Επίσης, όταν χρησιμοποιείτε το sniper rifle, πρέπει να κρατάτε ακίνητο το χειριστήριο, καθώς οποιαδήποτε κίνηση επηρεάζει την στόχευσή σας. Πρόκειται για ένα πολύ ενδιαφέρον feature, που σιγά σιγά όλο και περισσότεροι developers προσθέτουν στα παιχνίδια τους για το PS3. Στο Killzone 2 είναι σωστά υλοποιημένο.

Εξαιρετική δουλειά έχει γίνει και στον τομέα του ΑΙ. Οι Helghast έχουν φοβερά ανθρώπινη και ρεαλιστική συμπεριφορά. Καλύπτονται σωστά, αλλάζουν θέσεις συχνά, απομακρύνονται όταν τους πετάτε χειροβομβίδες, αν αντιληφθούν ότι υπάρχει διαθέσιμο εγκατεστημένο πολυβόλο σπεύδουν αμέσως να το χρησιμοποιήσουν και γενικώς, συμπεριφέρονται σαν πραγματικά όντα. Τα προβλήματα στο scripting είναι ελάχιστα. Υπαρκτά μεν, αλλά ελάχιστα, που σημαίνει ότι το ΑΙ αφήνει σχεδόν άριστες εντυπώσεις. Κατά την διάρκεια του παιχνιδιού αντιμετωπίζετε πολλούς και διάφορους τύπους εχθρών. Οι Helghast χωρίζονται σε διάφορα είδη, από τους απλούς στρατιώτες, μέχρι τους snipers, τους ειδικούς στις melee επιθέσεις και τους τυπάδες που χρησιμοποιούν φλωγοβόλο. Ενδιαφέρουσα είναι και η ρομποτική τεχνολογία που χρησιμοποιούν, με τα ATACs, τα οποία είναι ιπτάμενα drones, να κλέβουν τις εντυπώσεις.

Όσο για τους συντρόφους σας, αυτοί δεν είναι υπερστρατιώτες, αλλά ευτυχώς δεν είναι ούτε και γλάστρες. Συχνά τραυματίζονται και πρέπει εσείς να τρέξετε και να τους θεραπαύσετε. Όχι ότι είναι απαραίτητο να κάνετε κάτι τέτοιο. Απλά, στο Killzone 2 τόσο το φιλικό, όσο και το εχθρικό ΑΙ, λειτουργεί φυσιολογικά. Aυτό σημαίνει ότι οι μεν σύντροφοί σας αποτελούν υπολογίσιμο αντίπαλο για τους εχθρούς, οι δε Helghast δεν ασχολούνται μόνο με εσάς, όπως έχουμε δει να γίνεται σε τόσα άλλα shooters, όπου όλοι οι αντίπαλοι προσπαθούν να σκοτώσουν μόνο τον παίκτη. Έτσι σας δίνεται η αίσθηση του γενικευμένου πολέμου, και οι μάχες μοιάζουν περισσότερο απλωμένες.

Τα όπλα που έχετε στη διάθεσή σας αρχικά είναι λίγα και συνηθισμένα, όπως πχ το assault rifle και το shotgun. Όσο προχωράτε όμως, ανακαλύπτετε ορισμένα απίστευτα «μωρά». Μπορεί στην πρώτα στάδια του παιχνιδιού να μην φαίνεται, αλλά το Killzone 2 διαθέτει μερικά από τα πιο εντυπωσιακά όπλα που έχουμε δει σε shooter. Τα τρία καλύτερα είναι με διαφορά το bolt gun που εκτοξεύει καρφιά που εκρήγνυνται (!), το electricity gun που ηλεκτρίζει τους εχθρούς μέχρι θανάτου, και το φλωγοβόλο που καίει τους αντιπάλους σας ζωντανούς. Σε γενικές γραμμές, τα όπλα του τίτλου θα σας αφήσουν πλήρως ικανοποιημένους. Αξίζει να αναφερθεί ότι σε κάποια φάση αναλαμβάνετε τον έλεγχο ενός mech, αλλά και ενός αντιαεροπορικού πολυβόλου. Και στις δύο περιπτώσεις, τα αποτελέσματα είναι ιδιαίτερα θεαματικά και το gameplay απολαυστικό.

Η προσοχή στην λεπτομέρεια είναι πραγματικά εμφανής σε ολόκληρο το παιχνίδι. Για παράδειγμα, υπάρχει ένα επίπεδο που διαδραματίζεται πάνω σε ένα τρένο, στο οποίο εσείς πρέπει να προχωρήσετε και να φτάσετε στα πρώτα βαγόνια. Καθώς κινείται το τρένο και όταν βρίσκεστε έξω, όπως είναι λογικό, έχετε κόντρα αέρα, και πρέπει να προσαρμόσετε την τακτική σας πάνω σε αυτό το στοιχείο. Λόγω του αέρα λοιπόν, οι χειροβομβίδες των εχθρών φτάνουν πιο μακριά, ενώ οι δικές δεν πηγαίνουν όσο μακριά θέλετε και τελικά δεν προσγειώνονται εκεί που επιθυμείτε. Εκπληκτικό!

Η απουσία co-op δεν περνάει απαρατήρητη, αλλά ταυτόχρονα δεν έχει ιδιαίτερη σημασία κατ’ εμέ. Αυτό γιατί το Killzone 2, κατά τ’ άλλα διαθέτει υπερπλήρες multiplayer. Υποστηρίζονται έως και 32 παίκτες, ενώ υπάρχουν οκτώ χάρτες και μια ποικιλία από modes όπως Team Deathmatch (στο παιχνίδι ονομάζεται “Bodycount”), Capture and Hold, Search and Retrieve, Search and Destroy, Assassination κλπ. Αυτό που έχει ενδιαφέρον είναι το ότι μπορείτε να παίξετε συνεχόμενα όλα τα παραπάνω modes κατά την διάρκεια ενός γύρου, και στο τέλος νικήτρια αναδεικνύεται η ομάδα που επικράτησε στα περισσότερα. Με αυτόν τον τρόπο, παίκτες που μέχρι σήμερα ήξεραν να παίζουν μόνο πχ Team Deathmatch, έχουν την ευκαιρία να γνωρίσουν και τα υπόλοιπα είδη multiplayer παιχνιδιού.

Mε κάθε επιτυχία σας στο πεδίο της μάχης, κερδίζετε πόντους που με τη σειρά τους σας βοηθούν να προαχθείτε σε ανώτερο rank. Με κάθε προαγωγή, αποκτάτε περισσότερα όπλα, εξαρτήματα, ικανότητες, και το σημαντικότερο, ξεκλειδώνετε νέες classes. Αντίθετα με τα περισσότερα class-based shooters, το Killzone 2 δεν σας τα προσφέρει όλα στο πιάτο, αλλά σας αναγκάζει να φτύσετε αίμα προκειμένου να εξελιχθείτε και να ξεκλειδώσετε νέες classes. Υπάρχουν συνολικά επτά classes, με την κάθε μία να διαθέτει τα δικά της πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα, ενώ μπορείτε και να συνδυάσετε κάποιες ικανότητες τους, προκειμένου να δημιουργήσετε τον ιδανικό στρατιώτη για online συμπλοκές. Κατά την διάρκεια του εκάστοτε match, τέσσερις παίκτες μπορούν να σχηματίσουν μία squad, για πιο άμεση συνεργασία και respawns σε καλύτερα σημεία.

Oι μάχες είναι διασκεδαστικές και συνήθως αμφίροπες, ενώ οι χάρτες ποικίλουν σε μέγεθος και σχεδιασμό. Στο multiplayer του Killzone 2, η ομαδική δουλειά είναι το κλειδί για την επικράτηση. Αν το εκάστοτε match δεν έχει γεμίσει με παίκτες, υπάρχει η δυνατότητα την θέση τους να πάρουν κάποια bots, ώστε ο «πληθυσμός» να βρίσκεται σε ικανοποιητικό επίπεδο. Φυσικά ας μην ξεχνάμε και τα διάφορα «περιφερειακά» χαρακτηριστικά, όπως η υποστήριξη των clans, η συμβατότητα με το killzone.com και άλλα. Τέλος, αξίζει να σημειωθεί το δευτερεύον κομμάτι του multiplayer, ονόματι Skirmish, που χρησιμεύει για εξάσκηση και στο οποίο τίθεστε αντιμέτωποι με ΑΙ εχθρούς στους διάφορους χάρτες. Έτσι μπορείτε να μάθετε τους χάρτες και να προσαρμοστείτε στο gameplay, χωρίς να… ταπεινωθείτε online.

Το multiplayer του Killzone 2 είναι τόσο πλούσιο, που θα μπορούσα να γράψω ένα ολόκληρο ξεχωριστό review γι αυτό. Πρόκειται για ένα από τα καλύτερα online shooters που έχουμε δει σε κονσόλα. Είναι δημιουργημένο με στόχο να σας κρατήσει το ενδιαφέρον για πολύ καιρό, όχι μόνο μέσω του διασκεδαστικού gameplay, αλλά και μέσω του γενικότερου βάθους του.

Ο τομέας των γραφικών είναι μάλλον ο πιο πολυσυζητημένος του παιχνιδιού. Κανείς δεν ξεχνά το περίφημο CGI trailer που είδαμε στην Ε3 2005, το οποίο η Sony αρχικά πάσαρε ως in-game. Ευτυχώς το τελικό αποτέλεσμα όχι απλά είναι ανώτερο από εκείνο το trailer, αλλά είναι ότι πιο όμορφο έχουμε δει σε αυτή τη γενιά hardware μέχρι στιγμής. Τα εκπληκτικά εφέ δημιουργούν μια εντυπωσιακή, εφιαλτική και πολεμική ατμόσφαιρα, και δείχνουν το πόσο αφιλόξενο μέρος είναι ο πλανήτης Helghan. Τα χρώματα είναι μουντά και γκρίζα, όντας απόλυτα ταιριαστά με το ύφος του τίτλου. Η αρχιτεκτονική των κτιρίων είναι εντελώς διαφορετική από το πρώτο Killzone, ενώ πολλά περιβάλλοντα μπορούν να καταστραφούν. Το καθεστώς του Visari είναι πανταχού παρών, με σημαίες με το σήμα των Helghast να κυματίζουν. To αίμα στις μάχες ρέει άφθονο, ενώ δεν λείπουν και οι διαμελισμοί. Tα μοντέλα των χαρακτήρων είναι σχεδιασμένα με τρελή λεπτομέρεια, οι φωτοσκιάσεις άριστες, και το animation ομαλότατο. Άξια αναφοράς είναι και τα πανέμορφα όπλα, τα οποία πολλές φορές θα κάθεστε ακίνητοι για να θαυμάσετε.

Ανάλογη ποιότητα συναντάμε και στον ήχο. Τα ηχητικά εφέ είναι πλούσια, με μόνο παρατράγουδο τον ήχο που κάνει το shotgun όταν πυροβολά, που κατ’ εμέ, δεν αντικατοπτρίζει πλήρως την δύναμη του συγκεκριμένου όπλου. Οι κραυγές που βγάζουν οι Helghast όταν πεθαίνουν και ειδικά όταν καίγονται, είναι απολαυστικές. Η μουσική που παίζει κατά την διάρκεια του παιχνιδιού θα σας κάνει να νιώθετε σα να συμμετέχετε σε χολιγουντιανή ταινία.Τέλος, από τον τομέα του voice work ξεχωρίζουν οι Helghast χαρακτήρες, όπως ο Visari και ο στρατηγός Radec. Έχει γίνει φανταστική δουλειά από τους ηθοποιούς Brian Cox και Sean Pertwee αντίστοιχα.

Το hype ήταν τεράστιο, όμως πολλοί παραμέναμε σκεπτικοί όσον αφορά το Killzone 2. Από την μία το CGI trailer, από την άλλη το μέτριο πρώτο παιχνίδι, και ανάμεσά τους οι πολλές απογοητεύσεις που μας έχει «ποτίσει» η Sony τα τελευταία χρόνια. Τελικά όμως η Guerilla τα κατάφερε και δημιούργησε ένα παιχνίδι που ανταποκρίνεται στις τεράστιες προσδοκίες. Το Killzone 2 είναι ένα από τα καλύτερα first person shooters όλων των εποχών.


Η Βαθμολογία Μας

Killzone 2: 9/10

Read More